Oogenblick mol ...

Notizen vun Jutta Lammèr


12.3.17 Dor geihst an'n Stock

Ick heff all fröher mol wat över mien entfernte Nahbersch Rosi Engelhard vertellt. Se is sowat bi 80 Johr old un wahnt in de Neegte in en Seniorenresidenz, as dat heet. Meist elken Dag bi godet Weder spazeert se mit ehren Rollator bi uns dörch de Gröönanlagen. Wenn se mi ansichtig warrd, denn winkt se mi ran op'n lütten Klöönsnack. So weer dat ok ehrgüstern. Fruu Engelhard hett jümmer wat to vertellen un ick hör ehr geern to, wat se so beleeft orr över wat se sick 'n Kopp maakt.

As ick ehr dreep, harr se blots 'n Spazeerstock – Gehhilfe nöömt'n dat ja woll, wenn'n unfründlich is. Ick wunner mi un frei mi, wat se nu ja woll wedder beter op de Been weer as letzt. Se klaar mi op:

„Nee, den Rollboy nehm ick man ja blots, wenn ick bi'n Supermarkt inkööpen gah, fördat ick nich mehr so swor drägen kann. Anners kann ick sogaar sünner Stock loopen, man dat is mi denn doch to lichtflünkig. Kunn wesen ick full hen un kann denn nich wedder hoch. Nee, nee! Un mit solk Stock kann'n sick ja bi Not ok wehren, nich? Ick meen, wenn een dor so'n frömde Kerl to neeg an de Plünnen kümmt, orr grote freche Jungs Undöög maakt, hölpt de, jem in Schach to hollen.

Weeten Se, dat mit de verscheeden Stöcken is ja so'n Saak. Meist en Weetenschap: Lüüd mit twee Stöcken, dat sünd to'n Bispill düsse nordischen Wackler orr wo de sick nöömt. De maakt Sport dormit. Dat find ick vaagelich. Keen geiht denn woll mit'n Stock, wenn dat nich nöödig is. Un denn glieks mit twee... Na ja. Dat gifft övermöödige Minschen. —

Normalerwies is dat ja so: Wenn een mit'n Stock geiht un de is ut Holt, weeten alle Lüüd bescheed, wat de Person nich mehr so goot to Foot is un dorwegen Hölp för sien Been bruukt. Mien Frünndin to'n Bispill hett wat mit ehr linket Knee. De Dokter sä, dat weeren „Verschleiß-Erscheinungen“. Dor glööv ick ja nu nich an, dennso müss se in dat rechte Knee ja ok Wehdag hebben. Hett se aver nich! Un ehr Been sünd doch beide liek old. De Dokters weeten ok nich allens, un wenn se mit ehr Latien an't End sünd, dennso vertellen se een sünstwat. De meenen jümmer, wenn en Minsch old is, is'n ok tüdelig in'n Kopp un kann nich een un een tohoopreken.

Man ick wull ja noch wat vun de verscheeden Stöcken seggen. Also bi en normalen hölten Handstock, erkennt'n glieks, wo de för bruukt warrd. Is so'n Stock aver witt orr sülvern, dennso is dat mehrstens en Blindenstock. Wenn man so eenen Minschen bemöödt, schull man hölpen, wenn't, nödig is.

Nu weer ick kortens mol an de Sünn. Weeten Se, den Dag, as dat buten so schön weer. Heff mi denn in de Neegte op en Bank sett. Nah'n Oogenblick keem dor en ganz junge Fruu an mit so'n sülvernen Stock inne Hand. Man solk geele Armbinn mit swarte Punkten op harr se nich. Kann'n ok verstaahn. So'n junge Deern orr Fruu is ja ok op ehr Utsehn bedacht, nich? Ok wenn se sülvst nich kieken kann, weet se doch, wat de annern ehr sehn.

Ick sä to ehr, se schull sick man 'n Oogenblick blangen mi op de Bank setten. Un dat dä se ok, ahn överhaupt unseeker to wesen. Se funn gieks nau den Platz an mien Siet, ehrer ick överhaupt ingriepen kunn.
As wi dor so an't Klöönen sünd – weeten Se, ick heff nix seggt vunwegen, wat ick mitkregen heff, dat se blind is. Maakt'n ja nich. Is al so truurig noog. Also, as wi dor so sitten, kraamt de Fruu ut ehr Tasch en Handy vöör, maakt dat an't Enn vun ehren Blindenstock fast un streckt den eenen Arm dormit ganz wiet na vörn vun sick weg.

Denn stunn se optmol gau op, sä: „'n schönen Dag noch!“ un schuuf den sülvernen Sticken so tosaamen, dat he ganz lütt weer un in ehr Tasch passen dä. Köönt Se dat nu glööven? Ick dach later, amenn weer se gornich blind.
Dat is doch de Hohn, is dat ja, wo oole Lüüd hüütigendags rinleggt warrdn!“

As ick Fruu Engelhard bedüüdt heff, wat ehr junge Bekanntschap woll en Foto vun sick un ehr maakt harr, un wat de Sülversticken keen Blindenstock, sünners so'n Aart Stativ weer, meen se: „Ach so... Jaaa, dor heff ick wat över lesen. Denn weer dat ja woll sowat, wat de jungen Lüüd op Ingelsch „Blind Date“ nöömen.“

Tja, leeve Lüüd, nu weeten Se, woso ick gern mol mit mien Nahbersch Fruu Engelhard snack.


26.2.17 Akustik

Jaaaa, nu steiht se dor, groot un düüer, uns Erbphilharmonie. An dat Boowark mutt ick mi erst noch wennen. Allen vöran dat Dack! För mi süht dat ut as Wäsch op de Lien. Wenn mien Oma fröher buten in'n Goarn de Bettlaakens un Dischdööker ophangt hett, dennso stell se dor jümmer grote hölten Stützen ünner de Lien, fördat se mit dat swore natte Tüüch nich so dull dörchhangt. Seht Se, un so dücht mi ok dat Dack vun de Elphi. — Ansichtssaak.

Eegens schullen wi nu blangenbi Musik hören: "Die Unvollendete" vun Schubert, denn so richtig fardig is dat Konzerthuus ja nu doch nich. Dat is as bi alle niegen Saaken, Hüüs, Autos, Reetschappen orr verleevde Paaren: Een markt erst in Gebruuk, wat se richtig funkscheneert orr nich.

Intressant is t. B. de Saak mit den Chor. Se hebbt nu rutfunnen, wat dat beter weer, wenn de Sängers nich vör, sünnern ganz achter dat Orchester stünnen. De Klang keem denn erst richtig to'n Drägen, heet dat. Na schön. As lang, as de Kondakter nich mittenmang dat Publikum stahn mutt, wieldat dat ok beter is, mag't ja noch angahn. Schull mi mol verlangen, wat sick in de tokaamen Tied, wenn de Konzertsaal so richtig in Gebruuk is, noch so allens ruutstellt, wat'n beeter maaken kunn — orr ok nich, wieldat dat to laat is.

Ick kann mi sobiso nich vörstellen, wat de Akustik jümmer liek good is, eenergaal, of dor 2.100 Besööker in den Saal sitten orr blots 200. Mag wesen, de Verantwortlichen sünd dorvun utgahn, wat dat Huus jümmer vull is. Utverköfft op Johrenden. De böversten Kulturlüüd hier in Hamborg sünd ja för ehren Optimismus bekennt, siet se anfungen hebbt, de Elphi to boen.

So ganz blangenbi fallt mi dor en lüttet Beleevnis in: En beten entfernt wahnen Nahbers harrn sick en düüre Musikanlaag günnt. Vun Bang un Olufsen. Schull ja de Rolls Royce ünner de Ünnerhollungselektronik wesen. (Ick heff dor dwors annere Erfohrungen mit: Wi harrn mol en Fernseher vun jem. Sehg dull ut, smuck un modern, en heelet Prachtstück; weer aver meist mehr bi'n Reparatuur-Service as bi uns tohuus. Dat weer so in de 70er Johren. Wi lehrt ja all to mit de Tiet un mit de Johren.)

Also mien Nahbers wullen nu ok in Tokumst de Musik vull geneeten köönen un bestellten denn en namhaften japaanschen Akustiker in ehr Villa.

Dat heet ja, wat de Asiaten besünners feine Ohren hebben schullt. Wenn ick mi jem ehr Musik anhör, kann ick dat meist nich glööven. Un de Klaveeren, de se boot... Na, laaten wi dat.

He keem un keek sick de Lokalität erstmol an; gung dörch dat heele groote Huus un meen denn, de för de Musik in't Oog faaten Ruum weer nich de allerbest. De Slaapstuuv weer veel beter för de Akustik. — Dat gung de Opdraggevers nu aver doch 'n Stück to wiet un dat bleev bi den vörsehen Ruum, ok wenn de Asiaat dat Muul trook.

Na ja... He sä denn, toerst müss dat Möbelmang ut de Stuuv rut, fördat he den richtigen Stand vun de Anlag rutfinnen kunn.
As he nah en paar Daagen wedderkeem, stunn allens op'n Flur, as he dat hebben wull: Dat Böökerschapp, de Biedermeier-Kommood, de Polsterstöhl un ok dat smucke Arvstück, de lütte poleerte Mahagoni-Disch. Allens! De Perser weer ok tosaamenrullt un lehn buten an de Wand.

Bang & Olufsen harrn pünktlich leevert, un so stunn de heele Anlaag meern in dat tokaamen Musikzimmer.

De japaansche Musikexpert gung to Wark un schuuf de Saaken op dat feine Parkett hen un her, wat dat man so sluuren dä. Denn verlang he nah en hölten Stohl. De wöör gau ut de Köök haalt. He sett sik mol hier, mol dor, mal in de eene Eck, mol in de Mitt, mol an't Finster, mol in de Neegte vun de Döör daal un luuster. As he nah Stünnen de perfekten Steden för allens funnen harr un nah sien Meenen fardig weer, reep he stolt de Familje to'n Probehören rin. De stunnen denn alle veer an de Dör un luusterten vull Spannung nah de Musik — mol Stereo-, mol Quadrofon, mol mit'n gewaltigen Ruum-, mol mit'n verhollen Kammerton-Klang.

Se weern alltosaamen baff, wat'n doch ut so en Anlaag ruthaalen kann, wenn een an't Wark is, de dor wat vun versteiht. Se freiten sick as dull un kunnen gornich aftööven, sick dat in de Stuuv bi wunnerbore Musik kommodig to maaken mit ehr Akustik-Wunnerwark.

Nu weern se bi't Överleggen, wo se dat Möbelmang an'n besten platzeeren schullen, un fröögen den Akustiker nah sein Meenen.
De smeet blots kort 'n minnachtigen Blick op de Saaken un sä: "Keller!"

Ja, een kann eben nich allens hebben.

Wüllt wi mol hööpen, leeve Lüüd, wat dat mit de Elbphilharmonie nich so geiht un wat de Klappstöhl mit den griesen Wullbetooch an den Platz blieven köönt, wo se fastschruuvt worrdn sünd.


Foto Elbphilharmonie: Avda/Wikimedia Commons

10.2.17 Doch mit des Geschickes Mächten...

So hett Schiller all seggt. Hebbt wi ja in de School lehrt, wo't wiedergeiht. Un dor kann ick vundag ok wat to bidrägen:

As ick ehrgüstern nah de Tähndoktersch müss, hett sick mi dor wat in'n Weg stellt, orr seggt wi beter: sett, wo afsluut keen mit reken kann. — As ick mien Garaaschendöör opmaak un trüchwards mit mien Auto rutföhren wull, sehg ick in'n letzten Momang twüschen de Steen vun uns Kiesweg wat Gries-Bruunet hucken. Sehg toerst ut as'n Hümpel vun 'n Muulwarp. Man wo schull dat woll gahn bi düssen deepfroren Grund?
Nee, dat weer — een glöövt da ja nich — dat weer en Hoppetuuz. Waraffig! Keen vun de Poggen — nee, en dicke Verwandte vun jem: eine Kröte, as de Hoochdüütschen seggt.

So'n Hoppetuuz schall ja Glück bringen, warrd seggt.

Fröher keem in de Summertiet jümmer mol so'n Poggüüz, as'n ok nöömt warrd, bi uns vörbi un seet denn blangen de Regentonn, weer aver ok meist gau wedder verswunnen, ehrer man ehr so richtig gewohr wörr. Aver merrn in'n Winter? Heff ick ja noch nie nich höört.

Schall ja Glück bringen, so'n Hoppetuuz, warrd seggt.

So, un nu seet mien Glücksbringer nau op de Spoor vun't rechte Achterrad vun mien Auto. To'n Utbögen bi't Rutföhren is dor keen Platz.
Ick heff denn erstmol versöökt, ehr weg to schüüchen, so mit Roopen, Fleiten, Hannenwedeln un Puusten.

Nix.

Dennso nehm ick 'n ole Zeitung ut mienen Kofferruum, knitter un ruschel över ehren Kopp rüm un strakel ehr dormit sacht övern Rüüch. Ick dach, se wöör nu furts weghoppen, för Schreck orr wieldat ehr dat unkomodig weer. Nich an to denken! — Ja, wat nu?

Ick gung wedder in't Huus un haal 'n lütten Pott lukewarm Water — weer ja koolt buten — un geet ehr dat so'n beten övern Rüüch. Toeerst röög se sick nich vun'n Placken, man graad as ick mi daalbückt harr, to kieken, wat se överhaupt leevt, möök dat klobige Veech eenen Riesensatz un hoppt mi meist merrn in't Gesicht.
Ick heff mi dorbi so verfehrt, wat ick mi den heelen Rest vun dat Water över de Büx gaaten heff.
Hölp nix, ick müss denn ja nochmol rin un mi ümtrecken.
Un de Tiet leep un leep...

As ick wedder rut nah mien Garaasch keem, weer de Hoppetuuz narrms mehr to sehn. Gottloff! Eerst as ick in mien Auto instiegen wull, tro ick meist mien Oogen nich: Dor seet de dicke Hoppetuuz doch waraffig nu in de Garaasch, ganz dicht bi dat linke Vörderrad.

Nah de Tähndoktersch bün ick an düssen Dag nich mehr kaamen. De hett ehr Praxis nämlich an Wohldrand in Duvenstedt, dor wo keen Bahn un keen Bus henföhrt. Un ick wahn an't anner End vun Hamborg. Un mit'n Taxi hen un trüüch — nee, dat weer mi denn doch to düer.

Ünner uns: Een is ja ok froh, wenn'n den Termin bi'n Tähndokter noch en beten wat rutschuufen kann, nich?

So heff ick denn telefoneert un seggt, mien Auto weer ünnerwegens unverwohrens stahnbleven un ick kunn nich mehr wieder. Dor hebbt se mi beduurt un ick harr en richtig slecht Geweeten.
Man de Geschicht mit de Hoppetuuz harrn se mi ja sobiso nich glöövt.

Wat optletzt ut dat anhangliche Deert worrdn is, kann ick nich seggen. Ick heff mien Nahber Bescheed seggt, un de hett sick denn dor üm kümmert.


Foto 2: Antje Heßler

8.1.17 Wesseln un Verwesseln

Wenn een hüütigendags to de Aapentiet vun de Geschäften in de Innenstadt föhrt, mutt'n tehmlich eventüürlustig wesen. Un wenn een denn noch glöövt, he funn enerworrns 'n Platz, wo'n sien Auto afstellen kunn – an'n Kantsteen orr so, as vör 30 Johren –, de is en Holtkopp.

Ick weer so'n Holtkopp.

Nah en Halfstünnstiet Rümkurveree dwars dörch Hamborg föhr ick denn optletzt in een vun de groten Parkhüüs merrn in de Stadt. Bannig düer, wüss ick, man wat schull ick maaken? Dat Parkhuus weer in de Ferdinandstraat.
Op de tweete Etaasch haar ick all Sott: Een föhr grad weg un ick harr 'n feinen Platz: Nr. 246. Dat is en Nummer, de kann sick meist de gröttste Dummbüdel marken: de 2 is för de Etaasch, de 46 för den Stellplatz – twee-veer-söss. Un noch wat to'n Marken: Mien Auto weer dat veerte blangen de griese Dörchgangsdöör nah'n Fohrstohl. Beter geiht dat ja woll nich!

As ick gau mien Besorgen maakt harr, gung ich trüch to mien Hutschefidel, Platz 2-4-6 in de tweete Etaasch. Aver eerstmol nah den Kassenautomaten.
15 Euro will he hebben. 15 Euro?! – Ick weer woll doch 'n beten langer rümbummelt as dacht. Gifft ja ok veel to kieken. Ick stopp dor also en 10-€-Schien in un 5 enkelte 1-€-Stücken. Ick weet, wat Automaten nich so gern Geldschiens möögt, man dat hier harr funktscheneert.

Ick rop nah de tweete Etaasch, wo ick mi wunner, wat de griese Dör, de ick mi markt harr, nu mitnmaal gröön weer. Ick haar mienen oolen Hoot verwetten kunnt, wat de vörher gries weer.
Eendont.
Un wo is mien Auto?
Op Platz 246 stunn en Wagen – man de weer rot! Mien Auto is pickenswart.
Ick sinneer: Viellicht is op düsse tweete Etaasch noch'n Döör op de annere Siet. Is ja tehmlich wietleftig, dat allens dor. Ick denn röver. Nix!
In mienen Kopp fung dat an to rötern: Schull en Langfinger...? Ach nee, dat Auto is ja all bummelig 10 Johr old... Oder? Ick meen, dat süht ja noch ganz püük ut.
Un wat nu? Ick keek nochmol nah: 2-4-6, so as ick mi dat markt harr.

Glöövt Se mi, leeve Lüüd, dat is en aasig Geföhl, wenn'n dor so batz op'n Stutz dorsteiht, ahn Auto un ahn irgendeen Idee.

Ick wedder daal nah den Ingang. Dor stunn ick nu... To'n Glück keemen dree junge Lüüd an. De mööt mien dumm Gesicht glieks gewohr woorn sien, denn se frögen fründlich, wat se mi hölpen kunnen. Ick vertell jem de Geschicht. Een vun de Jungs keek op mienen Parkschien un grien: „Se sünd in dat verkehrte Parkhuus, gode Fru. Dat hier is A und Se mööten nah Parkhuus B, dwars röver op de annere Straatensiet." Dor schallst nu op kaamen!

Gottloff, allens weer richtig: De griese Döör in'n tweeten Stock un mien Auto op den Platz 246.

Verlichtert föhr ick daal nah de Utfohrt un schööf mienen Parkschien in den Schlitz. – Nix passeer. – Doch: De Parkschien keem wedder rut un de Automaat sä to mi: „Ihre Parkzeit ist überschritten. Bitte nachzahlen.“ Woso dat denn? Ick harr doch man grad 15 €... De Automaat sä nochmol: „Ihre Parkzeit...“ – Dat heet, utstiegen un nochmol wat berappen.
Utstiegen? Wo schall dat gahn? Ick weer ja ganz dicht an den Posten mit den Schlitz ranföhrt, so dat ick man graad mit den Parkschien henlangen kunn. –– Optletzt bün ick denn över den Schalthebel op de Biföhrersiet rutkraapen. Achter mi tuuten as wild de anneren Tövers. – Hölp nix. Ick dwars röver nah den Kassenautomaaten blangenbi un schuuv mienen 20-€-Schien rin. Mien Lüttgeld harr ick ja all in den annern Automaaten smeeten.

As dat is an so eenen verdwarsten Dag: De Automaat spütt den Schien wedder ut. Ok dat noch! Un nu? – Aha, dor weer so'n rote Drücker, de „Notrufknopf“. Un dor mell sick ok glieks Een un sä: „Mmmlmmmrabnkmsmblamulm.“
„Wie bitte?“
Datsülvige nochmol. Nix to verstahn, so as op'n Bahnhoff.

Grad as ick dat nochmol probeeren wull, stunn en Kerl achter mi un sä: „Ick heff Se all op mienen Monitor sehn. Ehrer Se den Laden hier nu noch länger ophollen, stiegt Se erstmol in Ehren Rolls Royce, Madam.“
Denn nähm he 'n Slötel ut sien Tasch un maak de Schrank op.

„Annermol mehr Lüttgeld insteeken, junge Fru“, sä he.

Ick harr dor noch gern wat to seggt, man ick heff mi dat verkneepen. Een schull ja keen slaapen Köters opwecken, nich?


18.12.16 Dat Geweeten

Ick weer woll so üm de 4 orr 5 Johr old. Energaal: Ick glöövt noch an den Wiehnachtsmann.
Mien heelet Denken in de Vörwiehnachtstiet dreih sick üm eenen Poppenwagen, de ick mi so vun Harten wünschen dä. Man dat weer nich blots irgendeen. Nee, dat weer de schönste vun de Welt, de ick je to Oogen kreegen harr.


Bild: Pixelio, © kaemte

En Deern in uns Straat har solk ut Peddigrohr flochten Smuckstück in Witt. Nau so eenen harr ick för mien Leeven gern hatt. Keen Ahnen, wat de Wagen düer weer orr nich. Dat heff ick erst veel later spitz kreegen, as de Lüüd säen: „Oh, en Käthe-Kruse-Poppenwagen!“
As seggt, dat wüß ick nich, ick wüß man blots, wat mi keen annern gefullen dä.

Mien Öllern wunken af: Wo schull dat denn gahn? Mit 4 Kinner? Wi weern förwiß keen arme Lüüd, man uns wörr all bitieden bibröcht, wat man bescheeden to wesen hett.

In dat Johr weer dat so afmaakt, dat wi bi uns Grotöllern fiern wullen. Endlich weer't so wiet. Wiehnachtsavend weer dor. De Wiehnachtsmann keem... Nee, nee, dat weer nich uns Opa. De seet blangen den Dannenboom. Uns Vadder keem, as jümmer, later. Dat kennten wi all.

Wi Kinner nehmen Opstellung un hebbt denn uns Gedichten butenkopps opseggt. Ick keem toletzt an de Reeg, weer ja de Lüttst, man ick weer vör Opregen gornich recht bi de Saak. Tosamen sungen hebbt wi ok noch. Denn kreegen wi endlich unse Geschenken: Mien Broder kreeg en Dampmaschin, för de ick mi veel mehr intresseer as he: Dat een mit hitt Water un Damp wat in de Gang setten kunn, dat weer för mi so'n Aart Wunner. Mien öllste Süster kreeg en Vigelin, de se sick so dull wünscht harr. Mien annere Süster kreeg... tööf mol... ja, Slittschoh kreeg se. Un ick? Ick kreeg en lütte nüdliche Babypopp, wo ick mi ok över freien dä, man dat weer ja nich dat, wo mien Lengen un Hööpen nah weer. Poppen harr ick ja all.

As de Wiehnachtsmann gungen weer, full mi opens in't Oog, wat he sienen Sack vergeeten harr. Ick achter ran, dörch de Köök nah de Deel hen – un dor sehg ick em: He harr mien Moder in'n Arm un de beiden küssen sick! Eenmol, nochmol – op de Snuut! Ick harr bannig Hartpuckern un full ja woll meist in Amidam! Ick heff mi denn liesen wegsleeken.

Later keem mien Vadder in sienen besten Antog fröhlich in de Stuuv un schööf eenen – nee, he schööf den wunnerbaren Poppenwagen, de ick mi so vun Harten wünscht harr, vör sick her!
Ick weet nich – in den Momang kunn ick mi gornich so dull freien, as dat eegens wesen schull bi so en Geschenk! Ick harr jümmer dat Bild in mienen lütten Kopp, wat uns Moder sick vun den Wiehnachtsmann harr küssen laaten! Op de Snuut!
Schull ick dat nu mienen Vadder vertellen? Nee, verpetzen, heff ick vun de Gröteren lehrt, deiht 'n nich. Op de annere Hand: man küsst ja ok keenen wildfrömden Kerl – Wiehnachtsmann hen, Wiehnachtsmann her.

Kort: Ick fröög mien grote Süster, un de lach luuthals: „Hest du denn nich markt, wat de Wiehnachtsmann uns Vadder weer?“
Harr ick nich. Un ehrlich: hölpen dä mi dat ok nich so recht wat. Ick wüß nu, ick harr dwors en troschullige Moder, aver nu keenen Wiehnachtsmann mehr.


11.12.16 An de Nees rümföhrt

En frisch verleevde Kerl wull sien Hartensleevste to Wiehnachten en ganz speziellet Geschenk maaken. He wüss ok all, wat dat wesen schull: Rüükwater! Aver he harr keen Ahnen, wat ehr gefallen kunn. — Man denn keem he op en plietsche Idee, as he dach: He nehm ehren lütten Kööter mit to'n Inkööpen. As wi weten, hebbt düsse Veerbeeners ja 'n ganz besünners fiene Nees.

In de Parfümeree spröh em de nette Verkööpersch eenen Duft nah den annern op'n Stremel Papeer to'n Proberüüken. De Hund snupper un snief un müss ok mol pruuschen – aver sünst... Nix röög sick. So gung dat en ganze Tiet lang. Doch op eens fung he an to bellen un wedel mit'n Steert as dull.

Aha, dat weer dat Teken! De junge Kerl mit de Spendeerbüxen kööpte denn ok dat düüre Rüükwater un frei sick, dat Richtige funnen to hebben.

Wiehnachten keem, un dormit ok de schöne Bescheerung, as'n so seggt.
Ick will dat kort maaken: Dat Rüükwater weer utrekent dat, wat den jungen Verleevten sien Vörgänger de Fruu jümmer schenkt harr, ehrer he de Nees vun ehr vull harr un loopen güng.

Tja, as wi weeten: De Hund is de beste Frünnd vun uns Minschen, man he hett sien eegen Nees.


4.12.16 Kinnermund – nich to'n Höögen

Bi uns üm de Eck wahnt en Jung, rüm 10 Johr old, de maakt sick so sien Gedanken över düt un dat, un snackt mit mi dor över. Mag wesen, wieldat em sünst meist keen een toluustert.

As vör een paar Johren Papst Benedikt de Klotzen smeeten harr un nich mehr Papst wesen wull, dor fröög he mi, wat denn nu mit den Hilligen Stohl passeeren wörr: wat he den mitnehmen dörf, orr wat de verköfft warrd orr in en Museum kümmt. Un wat de niege Papst nu 'n Hilligen Stohl nah sien Wünschen kriegt: en annere Farv, en annere Fasson, wat komodiger orr so.

Nu is Finlay – so heet de Jung – ja een paar Johr öller worrdn, man he sinneert jümmer noch. Kortens snack he mit mi över de Flüchtlingen, de he „Frömde“ nöömt. He meent:

„Frömde sünd Lüüd, de later kaamen sünd as wi: in uns Land, uns Stadt, uns Gegend, uns Straaten un ok in uns Geschäften. De Frömden weeten aver nich so richtig, wat se eegens bi uns wullen. De eenen wüllt so leeven as wi, de annern wüllt afsluut nich so leeven as wi. Dor kann sick ja keen een 'n Riemel op maaken.


Hm, so'n Uniform seht welk Lüüd aver ok nich so geern!

Man dor sünd se sick wedder eens: All wulln Arbeit, all wulln 'n Wahnung, so as ganz normale Inwahners.
De Kerls ünner jem is nich to troen: Se wüllt uns Deerns freen, orr se wüllt jem blots anfaaten, aver nich freen, wat noch veel leeger is.

Frömd wesen, dat is en Tostand, de een nie nich wedder gootmaaken kann. Siet eenerwegens in de Welt rümballert un allens tohoop schaaten warrd, gifft dat överall Frömde, de nah uns flücht't sünd. Dat is nu ja all över twee Johren so, un mehrstens sünd se gornich mehr recht to erkennen, wieldat se sick as normale Lüüd tarnt.

Ick funn dat veel beter, wenn se so'n Aart Uniform anharrn. Ick meen as Teeken för jedeen Land, wo se herkaamt: en bestimmten Hoot orr Mütz, 'n bestimmte Jack, 'n bestimmte Büx orr 'n besünnert Halsdook un sowat.
Dennso weeten wi glieks, woan wi sünd, mit welk Minschen wi dat to doon hebbt, un köönt uns utsööken, keen wi mal to'n Koffi orr to'n Wihnachtsfier inlaaden könnt – ick meen... ok wegen den Glooven.“

Sowiet de 10 Johr oole Hamborger Nahbersjung.

Tja, leeve Lüüd, mi dücht, dor gifft dat noch veel optoklaarn: in de Schoolen, in de Medien, in de Karken, in de Familien – un in uns Harten.


27.11.16 De Sternen löögen nie!

Glööven do ick dor ja nich an, man lesen do ick dat liekers. Ick snack vun mien Horoskop. Ick much doch ganz gern weeten, wat de Sternen in de Tokumst so för mi praat hebbt. Dor mutt ick mi doch 'n beten op instellen köönen, wat mi dat eene glückt un dat annere in de Büx geiht, nich?

Nee, nee, ernst nehm ick dat förwiß nich. Dat mehrst, wat in de bunten Bläder un in de Zeitung steiht, is ja sobiso Tüünkraam. Weeten wi ja. Man – dat kunn aver doch mol indraapen.

Kortens seet ick, as öftins in de letzte Tiet, in de Tööfstuuv bi'n Tähndokter.
Dor seet mang de anneren Lüüd ok en junge Fruu, de schreev un schreev wat mit de Hand op'n Block, keek af un an in en lütt Book, överlegg kort un schreev denn wieder. En Breef weer dat woll nich, dat kunn'n sehn.

Wo wi beiden later alleen weern, weer ick an't Vermoden, se studeer ja woll, un ick bewunner ehr, wat se sogaar noch bi't Tööven op den Dokter so flietig weer. Se lach mi an un verklaar mi, wat se dwors studeeren dä; dat, wat se hier möök, harr aver gornix dormit to kriegen. Nee, sä se to mi, se müß sick blangenbi en beten Geld verdeenen, un so schreev se denn elk en Week Horoskopen för en Huusfruuenmagazin.

„Wat, dor verstaht Se wat vun?“, wunner ick mi, „studeert Se amenn Astrologie?“
„Nee“, grien se, „to dat, wat ick hier maak, hört nich veel to, man blots en beten Fantasie.“


Astrologin bi de Arbeit? Ha!

Blots en beten Fantasie?
Ick dach jümmer, Horoskopen wörrn utrekent, un dat weer en heel komplizeerte Saak! Dor bruukt'n mehr as blots dat grote Eenmaleen för. Ick dach bitlang, dat mit de Sternteken weer en richtige Weetenschap!

Nu weet ick: Dat, wat dor över in't Blatt steiht, is tomindst keen hooge Kunst.

Duuert nich mehr lang, un dat Johr is toenn. Un wi köönt bald överall lesen, wat de Sternen för de Löwen, Stieren, Widdern, Fischen orr för de Jungfruuns un all de anneren Teken tokaamen Johr praat hebbt. Dat kunn ja heel nützlich ween, wenn een dat bitieden weet, nich?

Man so richtig kaam ick dormit nich trecht. Kiekt Se mol: Nu gifft dat ja Zwillingen, Jungfruuen, Watermänner un wat sünst noch. Un Minschen, de ünner een vun de twölf Sternteken kortens erst op de Welt kaamen sünd. Also Kinner. Op de annere Siet gifft dat aver ok Lüüd mit dat sülvige Sternteken, de all an de achtig Johr un öller sünd.
So, un wenn de Sternen nu all jem tohoop ton Bispill wiede Reisen vörut seggt, orr wat se nu endlich ehr grote Leev bemööt, orr wat se in ehr Geschäften vöran kaamt, mehr Geld in de Knipp hebbt — all sowat, denn kann dor doch wat nich stimmen. Ok wenn dat jümmer heet: De Sternen löögen nich.

Wat schall ick nu dorvun hollen?

Ick heff lesen, tokaamen Johr schullen de „Fischen“, so as ick een bün, glieks de eersten Weeken bannig veel Glück hebben. Un överhaupt: allens schall so gahn, as de Lüüd ünner düt Teken sick dat wünscht.

Schull mi mol verlangen, wenn dat nich stimmt! Denn glööv ick överhaupt nix mehr. Gornix! Ook nich heemlich! Gah mi doch an'n Maand!

Wenn dor aver nu doch wat vun stimmen schull, dennso hett dat viellicht gornix mit de Sternen to kriegen.
Wat meent Se?


13.11.16 Pass op: Möör!

Weeten Se, wat möör is?
Seeker weten Se dat. Op hoochdüütsch seggt se „mürbe“ orr „zerbrechlich“ dorto.

Ick weer woll so üm de söß Johr old, dor kreeg ick mien eerst grootet Fohrrad. Dat harr holten Klötzen op de Pedalen schruuft, fördat ick mit mien korte Been dor överhaupt anlangen kunn. Un de Sattel weer mit so'n Aart Rohrwinkel nah vörn sett.
Ick kunn man grad so över de Lenkstang kieken, man ick suus modig dörch de Gegend — ahn Stützröder. De geev dat dortomalen noch gor nich.

Eensdags seggt mien Oma to mi, ick schull man gau mol nah'n Bäcker hen un Möörkeksen besorgen. Ick suus los as de Wind. De Bäcker wohrschu mi un sä, ick schull op'n Weg
nah Huus ganz ganz vörsichtig wee'n mit de Keksen, de heeten ja nich ümsünst „Möörgebäck“. Mien Oma harr dor nix vun seggt.

Na, good.

Ick nöhm mi dat to Harten un klemm mi de Papeertüüt mit de Keksen, de ja nich veel weegen dä, mang de Tähn. Mi dücht, dor weern se seeker.

Nee, nee – nich, wat Se nu denken...
Allens gung goot. Sülvst de ümbaagen Kant vun de Tüüt, de vun mien Spütt all meist dörchweekt weer, hett hollen.

As ick nu stolt ant Huus keem un mien Oma de Keksen geev, lööv se mi düchtig, schütt dat Backwark op en groot hölten Brett un möök jem mit'n Nudelholt kort un kleen.

Ick verstunn de Welt nich mehr.

„Dat warrd de Böön för en lecker Keeskooken“, verklaar se mi.

Över den Klookschieter vun Bäcker heff ick mi later argert. Dat weet ick noch hüüt.


6.11.16 Omas Breef

Mien leev Enkelkind,

du büst noch gor nich op de Welt un kriggst all 'n Breef, en Breef vun mi, dien Oma. Bloots noch en paar Dagen, denn is dat sowiet. Kann dat meist nich mehr aftööven, un in mien groote Vörfreid strick ick di nu en warme Mütz. Dat Knüttenschall ja beroligen. Eegens kann ick gornich so richtig stricken. Heff dat mol in de School lehrt, in de Handarbeitsstünn, man dat is lang her. Un nu versöök ick dat wedder – strick in de Maschen mien Gedanken mit in knütt sotoseggen 'n Faden twischen di un mi.

Ick wull besünners schöne Wull besorgen, öko un so. Heff ick ok funnen, man över de Verkööpersch heff ick mi höögt. Se sä doch waraffig, de Wull stamm ut ökologischen Anbo. "Anbo"! Vun Schaap hett se woll noch nie nich wat höört. Wi beiden warrdn later noch tosaamen doröver lachen, mien Lütten.

As Farv heff ick so'n düüster Blaag utsöökt, wildat dien Öllern en Geheemnis dorvun maakt, wat du nu en Deern oder en Jung büst. Schall en Överraschung wesen. Düsse Farv hier is ja en ganz spezielle norddüütsche Klöör. Passt jümmer.

Is ja ok nich so wichtig.

Vun groot Bedüüden is, wat du gesund un kregel op de Welt kümmst un orig kreihst bi dien Geburt. Denn kräftige Lungen bruukt'n in't Leeven för'n heel lange Puust op düsse unrolige Welt.

Bi't Stricken gifft dat rechte un linke Maschen un gediegen Verstrickungen dormit. So as in de Politik. Bi't Häkeln gifft dat opto noch Luftmaschen.
Ok as bi de Politik.

Dien Mudder sä mol, wenn du een Deern warrst, schullst du mit tweeten Vörnaam „Hammonia“ heeten, fördat jedeenen weet, dat du in de schönste Stadt vun de Welt, in Hamborg boren worrdn büst.
Ick weet nich, ick heff dor so mien Bedenken, wat de Lüüd viellicht en „r“ un en „k“ dortwischen mengeleert, un denn büst du opeens nix wieder as an Quetschkommod. „Harmonika“ — wo hört sick dat denn an! Ick glööv, dat schullen dien Öllern doch noch en paar mol överslaapen. Sünst misch ick mi ja nie nich in jem ehr Saaken in, man dütmol... Mennigmol dücht mi, de Mamas un Papas denkt gor nich dor över nah, wat se ehr Kind andoon, wenn se jem en gediegen Vörnaam geevt, blots wieldat de in'n Oogenblick graad anseggt, also modern is.

Na ja, dat is de ehr Saak. Ick meen man blots.

Omas, de stricken, sünd vundag meist nich mehr to finnen. Överhaupt sünd de Omas hüütigendags nich mehr dat, wat se mol weeren, un all gornich, as se jümmer noch in veele Kinnerbööker beschreeven warrdn. De Omas hüüt hebbt ehren eegen Kopp mit eegen Gedanken un doon mehrstens dat, wat jem Spaaß maakt un nich, wat Opa meent, so as fröher.

Dien Opa weer en leeve Minsch. He is leidergotts nich mehr bi uns, man ick glööv, he hett dat dor, wo he nu is, moi.

Ach, du leeve Tiet: nu heff ick ünnen, dree Reegen fröher een vun de Maschen överslaan. Dor is nu en lütt Lock. Maakt nix, ick laat dat eenfach so. Dat mag mi later an de Gedanken vun hüüt erinnern. Schöne Gedanken. Un blangenbi... so'n lüttet Lock kann'n ja ok nah achtern dreihen, wo't nich opfallt.

Vun dien annere Grotöllern, dien Papa sien Öllern weet ick man blots, wat dien Opa mit en annere Fruu as dien Oma övern Diek gahn is un dien Oma nu alleen op Mallorca wahnt. Of se di ok wat stricken wörr?
Ick glööv, se weet gornix vun di.
Dat sünd ja ok Saaken, över de du di keenen Kopp to maaken bruukst. Mag wesen, dat kümmt di later an.


Foto Bertram Botsch

Op di tööft erstmol en wunnerbore Kinnerwelt, en unendliche Töwer-Goarn, in den allens bunt, opreegend un schön is. Elkeen Dag, elkeenen Oogenblick. Du warrst op witte Wolken dörch de Luft sweven, op'n Kopp stahn, Sandkooken backen, en Luftslot boen, di schietig maaken, natte Fööt kriegen, twintig mol henfallen un eenuntwintig mol weder opstahn. Du warrst di freien, dröömen, wunnern un alle Lüüd mit'n aapen Kinnerhart bemööten – ahn Twiefel, ahn Angst.

Wat di dien Troschulligkeit lang erhollen blifft, mien leev Sööten, dat wünsch ick di ut vullen Harten. Un wenn dat mol nich so löppt, vergeet nich: Ick bün jümmer för di dor, bi't Lachen un bit' Weenen. Ick hör di to, un wenn't nödig wesen schull, puust ick di de Traanen weg. Ick frei mi all as dull op di.

Dien Oma


30.10.16 Achter de Döör

Een Frünnd vun mi hett en Wahnung, de sien Eegen is. In de Etaasch över em weer en niege Nahber introcken. En Single, as dat hüüt heet. Fröher hebbt se Kerls, de nich verfreet weern, „Junggesellen“ nöömt. Wat för'n döösige Beteken. As wenn alle jungen Kerls Handwarker weeren.

Allens good mit den niegen Nahber.

Nu mutt'n weeten, wat mien Frünnd en afslut freedvulle Minsch is. Tolerant seggt man dor woll to.

Nah'n Tiet harr nu de Single vun baben en junge Fruu bi sick to wahnen. För mienen Frünnd keen Problem, gung em ja nix an, wenn... tja, wenn de Fruu blots en beten lieser ween kunn. Sodraat se in de Wahnung keem, trampel se as so'n Elefant up mienen Frünnd sienen Kopp rüm – eenergaal, wat dat an'n fröhen Morgen, över Dag orr an'n laaten Avend weer.
Nich to'n Uthollen. Heff ick sülvst beleevt.

Mien Frünnd hör sick dat en Tietlang an. As ick all sä: He is en verdräägliche
langmöödige Minsch. Man nah so twee Weeken wörr em dat denn nu doch toweddern, so dat he nah baven gung, üm för en beten mehr Roh to beden.
He bimmel un tööf...
Nah en ganze Wiel wörr denn de Döör endlich opmaakt. Vör em stunn en fründliche smucke Deern – mit'n Gipsbeen.

En Överraschung an de Döör hett ok mien ingelsche Frünndin beleevt. Se leevt in London un is en Antiquitäten-Hannelsfruu mit'n besünnert Oogenmark op ole französ'sche Paperweights – dat sünd Breefbeschwerers ut Glas. Een kann meist gornich glööven, woveel ganz bestimmte roore Exemplaren wert sünd. Tomindst för de Sammlers. Düsse Schätzen stellt se för ehr Kundschap in ehr Huus ut, un dwors in so'n Aart Reaalen mit Glasdöören.
In ehren Showroom, as se dat nöömt, stunn ok noch en Ungetüm vun Konzertflögel. Dor wörr denn mennigmol op speelt, bi groote Präsentatschonen mit Musik, Tee un Kooken.
Eensdags müss nu dat Instrument stimmt warrdn. Eenen Kerl, de dat maaken schull, harr se all ut dat Internet rutsöökt un is sick ok mit em eens worrdn.

Man mien Frünndin möök sick Sorgen wegen de Schapps mit de Glasdöören, wo ja de heele Antiquitäten-Pracht to bekieken weer. Ick geev ehr den Raatslag, lütte Gardinen to neihen un jem binnen an de Schieven fast to maaken. — Ja, dat weer en Idee, de gefull ehr! Lang hett se nah billigen Stoff jachtert un kreeg dat amenn ok trecht. Man se jammer över dat veele Geld, wat dat nu doch köst harr, un denn blots för en paar Stünnen.

Se schullen weten: Mien Frünndin hett tehmlich veel Geld, tomindst mehr, as se ehr Leevdag verbruuken kann. Man se is so en richtige Knickerbüdel – as veele rieke Lüüd.

As ick Daagen later mit ehr telefoneer un fröög, wat dat mit den Klaaveerstimmer gahn is, stöhn se: „Ick arger mi gröön över dat ruutsmeeten Geld!“
„Woso dat denn? Weer de Pianostimmer nich good?“
„Doch“ sä se, „dat is allens op't Best, man... de Gardinen...“
„Vertell, wat is mit de Gardinen?“
Mien Frünndin anter so'n beten belämmert: „As ick den Klaveerstimmer de Döör opmaakt harr, stunn dor en junge fründliche Kerl vör mi – he weer blind.“

Tja, vör Överraschungen is een nie nich seeker. Un dat is ja eegens ok dat Solt in de Supp vun't Leven.


23.10.16 Nix as de Wohrheit

Mennigmol, wenn ick grote Stücken to waschen heff, gah ick hier bi mi üm de Eck nah'n Waschsalon hen. — Na ja, en Salon is ja eegens wat annert.
Laat wi dat.

As ick kortens mol wedder dor weer, speegel ick mi in de Glasdöör un maak mien Hoor en beten trecht.
Opeens steiht en lütte Jung blangen mi – so bi fiev, söss Johr old.

„Woto maakst du di de Hoor?“, fröög he mi.
„Fördat ick en beeten schöner utseh“, anter ick.
He kiekt mi an:„Du sühst aver gornich schön ut.“
„Mag woll wee'n. Man ick bün ja ok all old, nich?“
„Wo old büst du denn?“, wull he weeten.
„Raat mol.“
He nimmt mi vun alle Sieden in Ogenschien un meent denn: „Ick glööv — na – so bi 28 orr noch öller. Man schön sühst du nich ut.“
„Köönt ja nich alle Lüüd schön utsehn“, segg ick, „dorför bün ick aver nett.“
De Lütte överleggt: „Wenn... wenn du nett büst, so denn kunnst du mi ja en Euro geven för nah'n Kiosk hen to gahn.“
„Kunn ick nich“, segg ick to em.
„Woso nich?“
„Wieldat ick den Euro noch bruuken do för de Dröögmaschin. Ick heff man blots noch den eenen.“
De Jung kiekt sick de heelen Drögaschinen in den Waschaden an: „De sünd doch alltosaamen in Gang.“
„Jaa“, segg ick, „man mennigmol is dat Tüüch noch nich ganz dröög, wenn de Maschin to'n Stahn kümmt, un dennso mutt ick nochmol Geld rinsmieten.“
He sinneert: „Aver... aver... wenn dien Wäsch nu glieks doch ganz dröög is, so denn bruukst du den Euro ja nich mehr.“
De Maschin blifft stahn. Tosaamen kiekt wi rin. Dat Tüüch is noch heel klamm un ick smiet mienen letzten Euro rin.
De Jung kiekt mi meist beleidigt an.
Ich faat in mien Jackentasch un finn noch twee 50-Cent-Stücken.
„Hier“, segg ick to em, „nu kannst du di doch noch en beeten Söötkraam bi'n Kiosk kööpen.“
De Jung nimmt dat Geld un geiht. In de Döör dreiht he sick nochmol üm un seggt: „Du büst överhaupt nich nett! Un Söötkraam is afsluut uncool.“

Tja, wenn'n en Kind bemööt, bruukt'n keenen Speegel.


16.10.16 De niege Dokter

Kennt Se dat, leeve Lüüd: Se staht an'n Töövposten vun Bus orr Bahn un dor telefoneert so'n Minsch so luut, dat Se allens mitkriegt, ok wenn Se dat gornich wullt?

So is mi dat kortens wedder mol passeert. Dor snackt en Fruunsminsch mit... ja, ick weet nich, ick nehm an, dat weer ehr Frünndin. Un dat gung so:

„Ick heff ja in'n Oogenblick en niegen Dokter. Fantastisch, segg ick di!
Woso? Jaaa, mien Huusdokter weer ja nu in Ferien, un dennso müss ick nah sien Vertretung hen. In den sien Töövstuuv, dor liggt Illustreerten – ick segg di!

Wat? Bi mien Huusdokter? Och nee, dor liggt jümmr blots „Landlust", "Wild und Hund", "Geo" orr "Architektur“ un sowat rüm. Dat intresseert ja keen Swien, nich? Nee, bi düssen Dokter, dor kannst „Bild der Frau", "Bunte", "Das Goldene Blatt“ un sowat lesen. Un jümmer de niegsten Utgaven. Dor warrd een dat Tööven gornich lang. So bummelig twee Stünnen sünd gornix!

Wat? Krank? Ick? Nee, nee, ick bruuk man blots 'n Rezept för mien Bluthochdruck-Tabletten.

Wat? — Ach, woso ick all dreemol dor weer? Tja, dat eerst Mol weer ick ja meist an de Reeg, man dor keem op eens en Notfall mang un de Dokter müss gau los. Dat tweete Mol bün ick eenfach so hengahn, sünner Anmelden, wieldat ick de Geschicht in't „Neue Blatt“ toenn lesen wull. De harr ick ja vör twee Dagen anfungen. Fallt gornich op, sowat. De Laden is so proppenvull, dor markt keen wat, wenn sick dor eenfach een twüschensett.

Wat meenst Du? Ach so – dat drütte Mol: Ja, dor harr ick mienen Krankenschien vergeeten, un denn weer dat an den Dag to laat, em vun Tohuus to haalen un trüch to kaamen.
Un nu is ja ok nahstens mien Huusdokter wedder trüch ut de Ferien. Dennso kann he mi ja de Tabletten opschrieven as jümmer. Man ick glööv, ick warr noch af un an nah den annern Dokter gahn, mol kieken, wat dat dor Nieget to lesen gifft.
Oh, ick mutt ophören. De Bus kümmt. Ick will ja nich in'n Bus telefoneeren, wo annerlüüd mi toluustert. Adjüüs denn..."


9.10.16 Maaaaahltied!


Mörderwost Salami

De Weltgesundheitsorganisatschon (WHO) hett kortens en Studie rutbröcht, wo dat heet: Wost un Schinken maakt krebskrank. De blots 50 Gramm an'n Dag itt, hett all en 18 Perzent grötere Riskanz, sowat to kriegen.
Ick denk, een, de en Grillparty veranstalt', kann sick denn ja man glieks sülvst dootscheeten.
Rohet Fleesch is ok nich beter, seggt de Weetenschopslüüd.


Sushi? Ries geiht gor nich.
Un Fisch hett Cadmium!

Nu hett en annere Studie vör Kohlehydraten wohrschuut: Brot, Nudeln, Ries un allen vöran Zucker sorgt dorför, wat de Lüüd to fett warrdn. Un dorup folgt denn en kranket Hart. Nix is leeger, les ick dor, as Kohlehydraten. Schullen wi blots in ganz geringe Mengen geneeten, sünst weer de Diabetes seeker.

Melk? Melk hett Melkzucker. Gaaanz ungesund! Bloots good för de lütten Babys. Utwussen Lüüd schullen Melk ut'n Weg gahn. Melk begünstigt Knaakenbrüchen, heet dat in de Studie. Nanu!? Ick heff vun mienen Dokter dat akraate Gegendeel höört. — Ach ja: Un Melk schull slechte Huut maaken un dat heele Verdauungssystem dör'nannerbringen, steiht dor.


Wohrschuug: Swoormetalln!

Tja, wat blifft denn dor noch? Een, de 'n Goarn hett, kunn sick ja nu frischet Grööntüüch, so as Salat un sowat rinhaalen... Wo unklook! Hüütigendags weet meist elken Gör, wat Planten Schadstoffen ut de Luft opsuugt! Wat glöövt Se woll, leeve Lüüd, woveel Swormetallen in en Industrieland as bi uns in de Luft rümfleegt? Un de vergift't uns Liev. — Steiht tomindst schreeven.

Also slept sick de meist halv verhungerte Minsch nah'n Weekenmarkt, Obst to kööpen. Ganz verkehrt!: In Obst is Fruchtzucker, also de kompakte Form vun Kohlehydraten. Dor kunnen wi uns glieks driest fette Kooken achter de Kuusen schuufen.

So warrd tomindst wohrschuut. — Natürlich vun verscheeden so nöömte Fachlüüd.

As wi seht, blifft eegens nix mehr övrig, wat wi noch mit'n godet Geweeten op'n Töller doon kunnen.
Man ick meen: Gor nix eeten kann ja woll op de Duuer ok nich gesund wesen. Oder?


Wenn wi sowiso starven mööt, denn mit Stil!


2.10.16 Afscheed vun güstern

Kortens heff ick en lütt Stück Karo-Papeer in en Book funnen, wat ick op'n Flohmarkt köfft harr. Dat Papeer, tehmlich old, weer eenmol langs un eenmol dwars tosaamenknifft.
As ick mi dat neeger bekeek, kunn ick sehn, wat dat dormit op sick haar: Dat weer en lütte Breef, schreeven in Sütterlin-Schrift. Kann hüüt meist keen Minsch mehr lesen. De Wörr hebbt mi so anröhrt, dat ick se in so nöömte Normalschrift afschreeven heff.

Nah de lütt Handschrift to ordeelen, mutt dat woll een tehmlich wat öllere Fruu wesen hebben, de ehr Gedanken to Papier bröcht hett – vull Geföhl, Sorgen un Toversicht togliek.

Se schreev:

Dat is ja nu mol so, dat de Minsch sick verännert un mit em sien heelet Leeven. Eensdags is een nich mehr de Person, de'n mol weer, un nimmt ganz suutje Afscheed vun sick sülven.
Nu maak ick all mien Schuufen leddig, een bi een, smiet veel weg un pack dat, wat ick noch bruuken do, in Pappkartons. Vörsichtig wickel ick de Saaken in Zeitungs in, de to Bruch gahn kunnen. De mi wichtig sünd. Ick will nich, wat mi opletzt en Deel vun mien Erinnerungen... en Deel vun mien Leeven verlustig geiht.
Meist harr ick de Zettels vergeeten, wo op to schrieven is, wat ick in welk Karton packt heff.
Dat is ja man blots en korte Reis, op de ick gah, aver in'n Oogenblick sünd dor so veel Saaken in mienen Kopp, an de ick denken, över de ick sinneeren mutt, wat ick meist dorbi in'n Tüdel kaam.
In'n Achtergrund hör ick de Musik ut mien olet Radio. Glieks warrd dat still, wenn ick dat Kabel ut de Steekdoos treck. — Ganz still.
De Musik warrd dwors annerworrns wedder wieder speelen, man dat is nich de sülvige Ton as bitlang. He warrd lieser warrdn, dumpfer klingen, viellicht ok 'n beeten swoormödiger.
Ick heff dien Bild afnahmen un dat steiht nu vör mi op dat lütte Schapp, dicht an de Wand lehnt. Du kiekst mi to, so truschullig as jümmer, un dat schient, as wullt du mi Mood maaken för dat, wat nu vör mi liggt. Un dat bruuk ick ok: Vertroen in en twiefelhaftige Tokumst, wo ick keenen Minschen kenn un keen Minsch mi kennt. Dorwegen legg ick dien Foto nu ganz baavenop in den letzten Karton.
Un dennso nehm ick di mit in mien niege frömde Ümgevung. Dor schallst du to allereerst an de Wand dienen Platz hebben – de schönst, de ick finnen kann.


25.9.16 Ansichtssaak

Wat ick all tehmlich old bün, dat seggt mi nich bots all siet Johren mien Speegelbild, dat wiest mi allen vöran mien Knaaken, de nich jümmer so wullt as ick. Un dat seggt mi de Knööf, de mi fehlt, wenn ick en Waterbuddel opschruuven will.
Is aver allens nich so leeg. Mennigmol ehrer to'n Höögen...

Kortens weer ick in en Supermarkt un söök nah en Spöölbörst. Ick kunn dat Reol nich finnen un fröög en junge Fruu, meist noch en Deern, dornah.

Se leep los un bröch mi en Handuhl. „Nee nee“, verklaar ick ehr, „ick bruuk en Spöölbörst to'n Afwaschen.“ Se leep los un keem mit een Klobörst trüch.

Ick kunn mi meist dat Grienen nich verkniepen un sä denn, se schull mi man blots dat Reol wiesen, wo ick sowat as en Spöölbörst finnen kunn. Op eens keem en Kolleg vun de junge Fruu vörbischaaten. Se leep em achterran und sä: „Klaus, de öllere Madam sööcht een Spöölbörst. Hebbt wi sowat?“ — Natürlich op Hochdüütsch.

Ick, „De öllere Madam?“ Meent se mi? – Dat Fachpersonal sä fröher tomindst „Die Dame“ oder „Die Kundin“, aver „De Madam?“
Also: Ick, de öllere Madam, wörr denn sülvst de Spöölbörsten gewohr un nehm een vun'n Haaken. De junge Uthölps-Verkööpersch orr Praktikantin orr wat dat för en Person weer, keek mi unglöövsch an: „Woför bruukt'n denn sowat?“

Ick wull ehr Bild, dat se vun oole Lüüd harr, nich tonicht maaken un anter: „To'n Tähnputzen, wat sünst?“

Op'n Stutz weer se verswunnen. Meist gauer as ick kieken kunn.

Klor, wi Oolen seht hüütigendags nich mehr so ut as de Oolen to uns Kinnertied. Man in de Oogen vun de Jugend vundag seht wi so old ut, as wi sünd: so üm de 100 Johr. — Is so.

Op de anner Siet geiht mi dat aver ok so: Wenn ick bi'n Oogen- oder Tähndokter so'n junge Fruu orr jungen Kerl mit'n witten Kittel to Oogen krieg, denk ick jümmer: So en junge Minsch, wat kann de de Lüüd denn woll hölpen? — He kann!

Is allens relativ in't Leeven.


18.9.16 De Wetenschap vun't Fleegen

Finlay, uns söß Johr ole Nahbersjung, un sien groote Broder Julius harrn an't Enn vun jem ehren Goarn en Look in de Eerd buddelt. De Lütte kleedt dat Lock mit Bläder, Gras un Moos ut. Denn leggt he sienen in een Stück Tüüch inwickelten dooden Hamster rin un sien Broder schüffelt dat Lock wedder to.

„Wat maakt de Hamster nu eegens dor binnen?“, wull Finn weeten.
„Wat schall he woll maaken?“, seggt Julius, „he is ja nu dood. He verfallt ganz suttje un warrd later denn wedder to Eerd.“
„Dat is aver komisch“, meen Finn.
„Wat is denn dor an komisch?“
„Ja, wenn eensdags de Muulwarp den Hamster besööken will, dennso is de gornich mehr dor. Dat is doch'n Överraschung för em, nich?“
„Mann, du hest villicht Ideen“, seggt de Groote.
Finn forscht wieder: „Kaamt Deerden eegens ok in den Himmel, so as Minschen?“
„Klor“, seggt Julius, „de ehr Seel kümmt in'n Himmel, nich ehr Liev.“
„Un?“, fragt Finn wieder, „is mien Hamster denn en Engel, ick meen, wenn he dor baven is?“
De Groote: „Na, dat nehm ick doch an.“
„Un... un hett he denn ok Flünken?“
„Hett he woll. Is antonehmen.“
„Un... un kann he denn ok richtig fleegen?“
De groote Broder warrd bilütten ungedüürlich: „Klor, wo he doch Flünken hett.“
Finlay kiekt sienen Broder twiefelmöödig an: „Woso klor? Pinguinen hebbt ok Flünken un köönt liekers nich fleegen.“
„Pinguinen sünd jo ok keen Engels, Mann!“, antert Julius un warrd wegen de Fraageree tehmlich ungedüllig, „laat mi tofreden, du geihst mi op'n Wecker.“

Ehrer de beiden in't Huus gahn, fraagt de Lütte noch: „Köönt Engels eegens ok trüchwards fleegen?“
„Woso schall ick dat weeten“, muult de Groote.
„Schaad, wat mien Hamster bloots 'n Engel un keen Libell warrd“, beduurt Finlay — „dennso kunn he ok trüchwards fleegen.“

Eegens schaad, wat de Alldag uns vullwussen Lüüd gor keenen Speelruum mehr för solk fantasievulle Gedanken mit ehr ganz eegen Logik lett.


11.9.16 Mund to — Hart aapen

Ick wend mi hüüt an de Junior-Omas, also solk, de to'n eersten Mal Oma warrd orr grad worrdn sünd.

Mien Raatslag: Mischt Se sick nie nich in de Kinnerpleeg un sünstwat in, wat mit dat Optrecken vun den sööten Familientowass to doon hett. Lehrt Se bitieden, sick op de Tung to bieten, wenn't ok weh deiht.

Hüütigendags weet elkeen Oma mit Erfohrung, dat en oprecht wollmeenen Woort nich jümmer de beste Weg is, wenn man mit sien erwussen Kinner över de ehr Kinner snacken will.

Eenergaal, wo geern oder wo nöödig Se Ehr Meenen to elkeen Rebeet, wat den Nahwuss angeiht, glöövt tostüüern to mööten — ick raad Se nöödig: Verkniept Se sick dat!

Wenn de lütte Jan, de nie nich an'n Avend vör Klock ölven inslaapen mag, Se dagsöver as so'n Maandsüchtigen vörkümmt, denn is dat even so! Un wenn de lütte Jule duusendmol ehren Snuller op'n Footboden smitt un glieks wedder mang de Kuusen schuuft — verleert Se keen Sterbenswoort doröver. Verkniepen Se sick Ehr Bemarken un sluckt Se jem tapfer daal.

Beeter en Dochter oder Söhn, bi de Se Ehren tokaamen Babysitter-Status fastmuuert, as vun Anfang an as unqualifizeert afschreeven to warrdn.

Junior-Omas maakt to Anfang meist den Fehler to glööven, wat ehr Raatslag bruukt warrd. Sülvst wenn dat so weer: De jungen Öllern wörren dat nie nich togeeven.
Also nochmol: Seggt Se nich allens, wat Se op de Tung liggt. Behollt Se dat för sick.
Dennso warrd ok ensdags de jungen Öllern Se fragen, wat Se dat Enkelkind nicht villicht mol twee Weeken in Obhut nehmen köönt, wieldatt se sülvst dringlich utspannen un nah Malle oder sünstwohen fleegen müssen.

Süh, un denn freit Se sick — sülvst, wenn Se dorwegen Ehr eegen Ferienplanung mit Ehr Frünndin övern Huupen smieten mööten.

Un, mag wesen, Se sünd later ok wedder froh, wenn Se Ehr Roh hebbt un den lütten Wonneproppen, de so veel Arbeit maakt, wedder los sünd.

Dat is ja dat Schöne an Enkelkinner.


4.9.16 De Largomaschin

Mien Swiegerfrünnd Horst – een Swiegerfrünnd is en Kerl, de de beste Frünndin freet hett – wat Se dat man mol weeten.

Also mien Frünndin ehr Mann is so'n richtige Technik-Freek, un so hett he sick ok doröver freit, as jem ehr oole Koffimaschin nu endlich tweigahn is.

Mien Frünndin nich.

Nu müss denn ja en neege Reetschap her. Solk, wo de Baristas, also de Espresso-Profis, alle möglichen Aarten vun Koffi mit maaken köönt.
Wenn schon, denn schon.

Ick segg Se wat: Dat Ding is so groot as'n lütt Auto un köst ok meist so veel. Aver bloots mit so en Ding is dat mööglich, de nöödigen 47 Duusend Bar Damp hertostellen, de bruukt warrd, üm dörch dat Koffipulver schaaten to warrdn.

Und wat dat Ding allens för Funktschoonen hett! Horst hett mi dat över en half Stünn lang mit glöhnige Backen verkloort. Nich to glööven! Ick heff den Indruck, solk Koffi-Töwermaschin kann meist allens — blots nich sick sülvst afspöölen.

Heff denn ja ok eenen Espresso probeert, de düüt Wunnerwark vun Maschin produzeert hett. Ick mutt seggen: Echt lecker. Ganz wunnerbar aromatisch. — Meist so as bi jem ehr oole Koffimaschin vörher.

Man bit dat sowiet is, bit so'n lütte Sluck praat is, dat duuert: Eerstmol de Maschin vörwarmen, denn Koffibohnen mahlen, denn opbröhen, de speziellen Tassen vörwarmen... Dat maakt allens de Maschin.

Aver achter ran sülvst denn de Maschin wedder saubermaaken mit de eegen Hannen – dat duuert so bummelig en Halfstünnstiet. Un dat allens för 'n paar Sluck Espresso.

Nu heet Espresso ja översett „gau“. Nau bedracht' is hier de Naam „Espressomaschin“ eegens nich ganz passlich. Wat meent Se, leeve Plattfrünnen?


29.8.16 De frömde Kerl

Elkeenen Maandag, wenn ick mit mien Hutschefidel to en ganz bestimmte Klockentied op en ganz bestimmten Patt ünnerwegens bün, seh ick güntsied op'n Gehweg in de Neechde vun en School een lütte Gestalt mit'n krummen Rüüch ganz sinnig langsluuren.

Vun de willen Kinner, de sick över dat Ünnerrichtsend freit un los störmt, warrt se meist ümreeten. Se nehmt ehr gornich wahr.


Ole Mann, maalt vun Manet

Düssen oolen Kerl dor dröben kenn ick blots vun't Vörbiföhren oder vun't Tööven an de Ampel. Man he is mi mit de Tiet so vertruut worrdn. Wo he dor so lang sliekt mit swore Been: De Büx üm de Hacken, de veel to wiet worrn Jack ut beetere Dagen mit utbuulte Taschen un en Aart Hoot, de, as to sehn, all veel Regen uthollen hett.

Ick kenn den oolen Minschen gor nich, aver mit de Tiet heff ick dat Geföhl, as weer dat jümmer so wesen. Wat spuchtig süht he ut, düsse oole Frömde, meist terbreeklich. Ganz suutje slurft he dor lang. He hett Tiet. Mit de Hektik vun düsse Welt hett he nix mehr to kriegen. Sien Oogen sünd op dat Plaster richt't, wat he man blots nich struukelt un henfallt.

Ick denk mi so: Wat düsse Minsch wohl beleevt hett in de veelen Johren, Johrteinten: welk Freid, welk Leed, welk Höögen, welk Smart, welk Truuer.

Sien Tiet weer en ganz annere, un dat schient, as kunn he sick dor meist gor nich mehr op besinnen. Freid hett he förwiß all lang verlehrt.
Op een ganz besünnere Aart röhrt he mi an, düsse eensame Kerl.

Oder is he gor nich alleen? Keen kann dat ahnen.

Wo kümmt he her, elkeenen Maandag üm düsse Tiet. Un wo will he hen?
Is dor een op düsse Welt, de an em denkt? För de he villicht wichtig is?
Orr sliekt he dörch de Gegend, wieldat he nix anners vörhett un keen sick üm em scheert?

Jümmer, wenn ick em seh, maak ick mi dor mienen eegen Riemel op. Oftins, wenn sien lütte dukert Gestalt in'n Rückspeegel von mien Auro verswinndt, sünd mien Gedanken noch bi em.
Mennigmal dach ick, ick schull doch mal bisiet parken, em afpassen un mit em to klönen anfangen. Aver mag wesen, he verfeert sick denn, kriggt en grooten Schreck. Un ick bün eegens ok nich grad so'n Minsch, de liek op Annerlüüd togeiht.

So is dat bit nu bi de Vörstellung bleeven. Is ok villicht richtig so.

Ensdags warrdn wi n'anner nich mehr bemööten, wieldatt een vun uns en annern Kurs inslaan hett.

Man ick weet nu all: Ick warr em vermissen. He mi nich.


7.8.16 Wat mutt, dat mutt!


"Mien Söten, sowat seggt man nich!"

Wenn lütte Gören seggt: „Ick mutt mal...“, dennso weeten Moder, Vadder orr de Oma glieks Bescheed: Dat Kind mutt op't Klo.

So is dat ok passeert op een Koffisellschap, wo mang Koffi un Kooken op eens dat Gör övern Disch röppt: „Mama, ick mutt mal Pipi maaken.“ De Lüüd grient, man de Moder is dat tehmlich scheneerlich. Op'n Weg nah Tante Meier verkloor se ehren Sprössling, wat dat langt, wenn he dat nächst Maal eenfach sien Moder mit'n Finger signaliseert, wat he Pipi maaken müss.

Seggt un doon. Wedder is Koffiklatsch un de lütte Jung fichelt mit'n Finger sien Moder to. De nickt, un as se grad an't Opstahn is, seggt de Jung luut un düütlich: „...un Kacken!“

Tja, so geiht't.

Wo often seggt wi in unsen Olddag „Ick mutt, ick mutt, ick mutt. Düt un Dat“, wo dat eegens gor nich so meent is. — Ick mutt noch Bloomen besorgen. Ick mutt noch wat nahkieken. Ick mutt mi noch ümtrecken. Ick mutt naher los, Frünnen besööken.

Ick mutt? Keen verlangt dat? Steiht dat in de teihn Geboten oder in't BGB?

Wiss, dat gifft Saaken, de to doon un nich optoschuufen sünd: sick üm de Kinner kümmern, mit'n Hund üm den Block loopen un sowat. Eeten un drinken mööt wi. Un de mehrsten vun uns ok elkeenen Dag to Arbeit. Wat mööt wi noch? Luft haalen un – eensdags starven.


"Ik mutt mien Söten noch en Söten geven!"

Man wi hebbt uns anwenndt, wat wi ok för schöne Saaken seggt: „Ick mutt“. To'n Bispill: „Ick mutt noch mienen Resturlaub nehmen“ oder „ick mutt gau nah'n Bäcker hen, lecker Kooken haalen. Nah'n Babutsch mutt ick ok.“ Un „Mol wedder 'n beeten Sport maaken.“

Un de Nahbersch seggt: „Ick mutt Se wat vertellen.“ — Mutt se nich, will se.

Wann hebbt wi eegens anfungen to seggen: „Ick mutt“, as harrn wi en Dwangsjack an? Woso köönt wi eegens nich wat wullen oder möögen?

So as ick nu: Ick much hüüt geern för Se, leeve Lüüd, düsse lütte Notiz opschrieven. Lesen mööten Se ehr nich, weer aver schön, wenn Se dat däen.


1.8.16 Tarif is Tarif!

Just op'n Freedag harr mien Gasherd sienen Deenst opgeven. Grad to dat Weekenenn, wo ick mit mien Frünnen tosamen an'n Sünndag kaken wull.
Sowat passeert ja jümmer in en Momang, wo't afsluut nich passlich is. Kennt wi ja.

To'n Glück harr ick 'n Zettel opwohrt, wo „24-Stunden-Kundendienst rund ums Haus“ op stunn un dorto noch „Service zu fairen Preisen“.

Hör sick good an.

Ick, in mien kindlich Gottvertoen, reep dor an. Toeerst keem Musik ut dat Telefon, denn en Stimm ut'n Automaaten, ick schull man 'n Oogenblick tööven.
Denn keem wedder Musik un – o Wunner! — weer waraffig en richtige Minsch an'n Apparaat. „Was können wir für Sie tun?“, fröög en nette Fruunsstimm.

Ick heff ehr denn lang un breed vertellt, wat dat mit mienen Herd op sick harr. Se wull allens ganz nau weeten: Wat för en Fabrikaat, wat för'n Typ un wat för en Fabrikatschoonsnummer dor achtern orr an de Siet stunn.
Nahdat ick ehr verklort harr, wat dat Ding fast inboot is un ick nich an de Nummer rankaamen kunn, sä se: „Da muss ich Sie mit unserem Installateur verbinden.“ Dornah: Bitte warten Sie – bitte warten Sie – bitte warten Sie...

Wenn ick den Herd nich so dringlich bruuken müss, harr ick dat Telefon all lang to'n Swiegen bröcht, dat kann ick Se vertellen. Een kann ja ok mal an't Wekenenn nah'n HöhnerHugo orr McDonalds gahn, nich?

Na ja, denn weer endlich doch de Installatschoons-Macker an't Telefon. Jaja, he wull denn glieks morgen vörbikamen, ofschoonst dat Sünnavend weer, üm den Herd wedder in Gang to kriegen. — Gottloff!

Sünnavend fröh, Klock acht bimmel dat an de Huusdöör.
Klock acht! An'n Sünnavendmorgen!
Wenn een bedenkt, wat de Kunn König wesen schall, so denn müssen de Lüüd bi den Kunnenservice doch weeten, wat Königs bit Middag slaapt!

Man ick weer verlichtert, wat överhaupt een dor weer, de mi hölpen kunn. — Dach ick tomindst ...

Man dor hett'n Uul seeten! De Fachminsch keek sick den Herd vun alle Sieden an, probeer hier un dor wat, un meen denn: „Dat Ding is ja woll noch ut Kaiser Willems Tieden. Deit mi leed, goode Fruu, dat warrd hüüt nix mehr. Ick mutt ja eerst mol kieken, wat dat överhaupt noch Ersatzdeelen gifft för Ehren Methusalem. Ick kaam denn Maandag wedder.“

Ick sinneer: Wo old is Methusalem eegens worrn? Mien Herd is knapp söss Johr old. Kann'n mol sehn, wo gau de Tiet löppt.

„Ooch“, sä ick to den Nothölper, „dat is ja nu ganz gräsig. Ick heff Sünndagmiddag Lüüd vun butenwards to'n Eeten to Besöök. Geiht dat nich villicht...ick meen... provisorisch – so för den Övergang?“

Ut den Kunn König is op'n Stutz en Bettelfruu worrdn.

„Jaaa, wenn Se afslut mit dat Ding in de Luft fleegen wullt“, sä de Kerl un stüer op de Huusdöör to: „Denn bit Maandag. Klockentiet kann ick nich seggen. Ick mutt ja eerstmol nah Ersatzdeelen kieken.“

Nah McDonalds orr den Sushi-Man müss ick to'n Glück trotzdem nich hen. Grad as ick en Rundspruch loslaaten un mien Gästen afseggen wull, meen mien Frünndin: „Pack man all dienen Bickbeerenkraam tosaamen un wi maakt denn de Köökenparty bi mi.“ Ännert sick nix, blots de Adress.
Seggt un doon.
Wat schall ick Se vertellen? Dat is en heel lustige Sünndag worrdn.

Maandag Klock teihn keem de Macker vun den 24-Stünnen-Service. He sinneer: „Ick weet nich... dor mutt woll 'n neege Herd her.“
„För'n neegen Herd heff ick keen Geld“, löög ick.
As de Minsch mien Neihmaschin gewohr wöör, sä he: „Och, junge Fruu, köönt Se dor op neihen?“
„Nee, Kantüffeln kaken!“, sä ick tehmlich patzig.

„Weeten Se“, drucks he nu rüm, „ick heff dor mol en Fraag: Kiekt Se hier an mien Jack, dor is de ganze Naht opgahn un ick weet keen, de mi dat gau mol maken kunn.“
„Woso?“ frög ick, „dat gifft doch meist an elkeen Eck so'n Prüünladen, de sowat trechtkriggt.“

„Woll“, seggt he, „man dat is ja nu so: Maandag henbringen un fröhstens een Week later wedder afhaalen. Dat geiht aver nich, ick bruuk de Jack elkeenen Dag för de Arbeit.“
„Just so as ick mienen Gasherd“, triumpheer ick. „Dor mööten Se sick woll een neege Arbeitsjack kööpen.“

„Wat, blots wegen een so'n tweie Naht?“ — He weer ganz verlegen: „Köönt Se nich villicht... ick meen... wenn ick ünnerdes Se Ehren Herd in Gang bring...?“

Ick kreeg ganz groote Ohren un mi gruul ok en beeten vör dat schietige Tüüch, man ick dach an mienen Herd un sä: „Na, good.“

As sien Jack un mien Herd nah een knappe Stünnstiet trecht weern, schreev de goode Mann ok glieks de Reken: Twee Arbeitsstünnen, tweemol Anfohrt, hüüt un ehrgüstern, Ersatzdeelen, dorto Weekenenn-Toslag un bavenop Mehrwertstüer. Op't Enn keemen dor 174,50 € bi rut. He geev mi de Reeken un meen grootmödig: „Na, seggt wi 170 €.“
„Priesen sünd dat...“, stöhn ick.
„Tjä“, anter he, „Handwarksarbeit is hüütigendags düüer. Tarif is Tarif!“

Ick kreeg denn mien Knipp vör un geev em 150,- €.

„Oh, dor fehlt aver noch wat“, sä he, as he dat Geld insteeken wull.
„Nee, nee“, anter ick, „Se hebbt ja de Naht vun Ehr Jack vergeeten. Dat Neihen köst 20 €. As Se all säen: Handwark...“

He schüttkopp, pack sien Klüterkraam tohoop un bekeek sick sien flickte Jack. Bi't Ruutgahn grummel he: „Wiefer!“


24.7.16 Wunnerschöne Ferien!

Siet Johrteihnten hört Günther to mienen Frünnenkring. En hartensgoode Minsch, man mennigmool en beeten gediegen. So hett he eenen kloren Weekenplaan, wat he an elkeenen Dag doon will, to'n Bispill Dunnersdag: an'n Dunnersdag putzt Günther sien Schohwark, schietig oder nich. Dor kann kaamen wat will, dor geiht he nich vun af. Un so hett he ok noch annere Dagen besett, mit Saaken, de nich op to schuuven sünd. Meent he.

Günther is dat, wat een op Hoochdüütsch Individualist nöömt. Gifft keen plattdüütsch Wort för, wat nau passlich weer.

So hett Günther nu ok sienen Urlaub sülvst organiseert. Anwiest to wesen op Annerlüüd – dat is nich sien Aart.

He is ehrer in Ferien gahn as de mehrsten Lüüd, wildat he de Schoolferien vun de Kinner in't Oog harr un nich de Familien den Platz wegnehmen wull. Ja, so is he, uns Günther. Man he hett sick natüürlich nah de Ferientieden bi uns hier in Düütschland richt't. — Energaal... Nu is he wedder trüch. Frisch verhaalt, bruun un goodtoweg. „Na Günther, wo weer denn dien Urlaub?“, fröögen wi em, „segg doch mol.“

Nu is dat ja so, wenn een sien Reis sülvst organiseert, gifft dat keen vör Ort,woneem en sick beklaagen kann. Günther is dwors 'n beeten pütscherig, man keen Nörgelpott, kann'n eegens nich seggen.

Günther vertell:

„Dat weer en schöne Urlaub, allens tosaamen bekeeken. Würklich. Kann ick woll seggen! Dwors harrn wi all bi't Avfleegen Verspätung un ick harr meist dat On-Board-Gahn noch verpasst, wildat de Dörchseggen in Flooghoben nich to verstaahn weeren.
An'n Ferienort ankaamen, is dat Taxi eerstmol mit mi dreemal üm'n Block föhrt, ehrer dat ick in mien Hotel weer.
Dat Hotel sülvst – ja, wat schall ick seggen. In de söödllichen Länner is dat ja allens nich so as bi uns. Ick meen, so püük: Haar in'n Avfluss vun de Vörgängers, 'n oolen schietigen Socken ünnert Bett, en half vulle Papier-Roll in't Klo... All sowat. Kenn ick vun fröhere Reisen. Reeg ick mi nich över op. Bloots, as an de Lamperien eenswat Lebenniges langhuuscht is, dor heff ick denn telefoneert nah de Service-Lüüd. Nah bummelig een Stünnstied keem een to'n Kieken. Weer natürlich nix to sehn. —
Aver sünst...

Ja, mien Stuuv: teemlich lütt. »Wat'n mit de Hannen opstellt, ritt'n mit'n Moors wedder üm«, as wi seggt. Aver ick wull ja dor ok blots in slaapen un nich danzen. Man mit dat Slaapen weer dat so'n Saak: Blangen mien Stuuv leeg de Schacht vun'n Fohrstohl, un de weer Dag un Nacht in Gang.
De Utsicht ut dat groote Finster weer nah de Watersiet hen, man nich op't Water, as in den Prospekt schreeven stunn. Wat ick sehg, weer en mächtige Boo-Tuun ut Planken tosaamenklütert. Na ja, wat kann'n dorgegen seggen: Boot warrd överall. To'n Glück weer dor aver de heele Tiet keen Minsch togang an't Warken. Harr ja ok leeger kaamen kunnt, to'n Bispill, wenn dat dor den heelen Dag över larmt. Nich?
Aver sünst...

'n lütten Balkon harr ick ok. Kunn aver nich buten sitten, denn vun ünnen keem to alle Tieden Frittengestank ut de Köök hoch. Un vun den Balkon över mi drüppel dat mehrstens son beeten daal. Ick will ja hööpen, dat weer blots Water.
Ach ja, de eene Waterhahn in mien Badestuuv drüppel ok – Dag un Nacht.
Eenen Hotelpool harrn se dor ok. Dat Water sehg nich so ut, wat ick dor rinspringen much. Annerlüüd, schien't, woll ok nich. Un opto: wenn ick in'n Pool baden wull, kunn ick dat ja tohuus maaken un müss nich dusend Kilometer wiet wegfleegen.
Aver sünst...

Mi dücht, ick heff en feine Reis hatt: Wunnerbaret Weder elkeenen Dag. Bün veel rümkaamen, heff mi veel ankeeken. Un an den halven Kilometer Footweg nah't Meer heff ick mi ok gau wenndt.
Blots dat Eeten... Naja, een kann ja nich allens hebben.

Nee, weer schön. Würklich!“, sä Günther un nickköpp.

Schönen Urlaub? So? Na danke. Kann ick mi nich vörstellen. Nu is uns' Günther aver een Knickerbüdel, ofschoonst he dat gornich nöödig hett. Man wenn he sick nu all en paar Schiens för sien Reis göönt, dennso hett de ok schön to weesen. Punkt! Anners weer dat jo rutsmeeten Geld.


17.7.16 Över dat Winnen un Verleeren

Wenn ünner de Lesers Hartz IV-Empfängers sünd, mutt ick Se, leeve Lüüd, wohrschuuen: Speelt Se blots nich Lotto! Spaart Se sick dat Geld för den Lottoschien, denn dat kunn ja passeeren, dat Se waraffig wat gewinnt.

So as Normalverdeener dat däen, dörft Se sick aver nich dor över freien, denn Ehr Gewinn warrd se Cent för Cent vun ehr „Sozialleistung“ — as düt wunnerbaare Wort heet — aftrocken. Wenn nich in een Summ, so drüppenwies.

Tomindst is dat en arm'n Stackel ut Bielefeld so gahn. Endlich, so frei he sick, harr he ok mol Sott hatt: 500 € in't Lotto wunnen.

Man, dor hett en Uul seeten! Dat Sootschaalgericht — Betonung op Sootschaal – hett em ratenwies de 500 € wedder afnahmen.
Dat hannel sick ja üm en Inkumst, hett dat dor as Begrünnen heeten, un dat müss vun de Ünnerstützung aftrocken warrdn.

Jaja, so is dat: Pechvaagel blifft Pechvaagel, ok wenn he mol för fief Minuten Glück harr.

Nich to glööven!

Stellt wi uns mol vöör, de Minsch harr nich blots 500, sünners... seggt wi mol... fief Millionen Euro in'n Lotto wunnen.
De harr he denn jo woll ok an den Staat afdrücken müsst, denn dat Sootschaalgericht wörr seggen, dat he den Lottoschien jo vun dat Geld vun de Stütze betahlt harr, Geld, dat eegens den Staat tohöör un dorwegen de Gewinn ok den Staat tofallt.
Un överdat höört Lotto-Insätzen nich to de levensnotwennigen Kosten. Also hebbt Hartz-IV-Empfängers överhaupt nich dat Recht, Lotto to speelen!

Ja, leeve Plattfrünnen, seggt Se later nich, ick harr Se nich wohrschuut!


10.7.16 Krimis un anner Fruunsböker

De verleeden Ministerpräsidentin vun Sleswig-Holsteen, Heide Simonis — Se weeten all, dat is de Fruu, de jümmer gediegene Hööt op'n Kopp harr, oolet Geschirr vun'n Flohmarkt sammelt hett un 2015 bi de RTL-Sendung „Let's Dance“ op'n besten Patt weer, sick ehr över 70 Johr oolen Knaaken to breeken.
Ja, düsse SPD-Person, de vun 1993 bit 2005 in dat nördlichst Bundsland dat Seggen harr, de hett nu eenen Krimi ruutbröcht. De Idee, so sä Se to de Kieler Nahrichten, harr se all hatt, as se nich mehr wedder an't Ruder wählt worrdn is. Mag wesen, dor sünd de eersten Mordgelüsten in ehr opsteegen, denn in ehren eersten Krimi – „Heringstage“ heet de – kaamt glieks in de eersten 24 Stünnen 3 Wiewer üm't Leven.

De Geschicht speelt sick in dat idyllische Kappeln an de Schlei af. To'n Glück nich in Kiel, wo Fru Simonis wahnt. Mag weesen, optletzt kunnen de Leesers dorbi Verbinnung to reale Lüüd in ehr Ümgeevung herstellen. Wi warrdn sehn. Dat Book „Heringstage“ schall all op'n Markt wesen.

An leevsten, so sä de Nee-Schrieversch, läs se Romanen vun Donna Leon. Kennt Se förwiss: De Venedig-Krimis, nich? Kunn keen Schaden wesen, wat se dorbi 'n beten wat lehrt harr.

Blifft aftotööven, wat Fruu Simonis mit ehr Book riek warrd.

Man bi't Böökerschrieven is nix unmöglich. Dat seht wi ja ok an de veelen so nöömten Fruunsromanen. Dat sünd solk, de fröher as Gröschenheften, to'n Bispill „Lore-Romane“, an'n Kiosk to kööpen weern. Hüüt liggt düsse Aart Literatuur huupenwies in de Bökerlaadens. Jedeen, de mal wat beleevt hett, meent, all de anneren Lüüd wüllt wat dorvun weeten, un schrievt 'n Roman. Un mi dücht, mennigeen vun de Verlagen denkt ok so.


Nich vergeten: Wilden Sex beschrieven!

Wenn Se, leeve Fruunslüüd, nu ok Lust kreegen hebbt, een Fruunsroman to schrieven: Denn man to!
Dat Rezept is ganz eenfach: Se bruukt blots in'n Urlaub an eenen mööglichst wietaf leegen Platz mit eenen mööglichst gediegenen frömdaardigen Kerl — een Massai, een mongolischen Kannibalen oder een karibischen Reggaemuskant — een mööglichst gräsige Leevschaft antofangen un denn later, wen Se wedder tohuus ankaamen sünd un sick verhaalt hebbt, allens doröver to Papier to bringen.

Tja, also, wenn Se nich verfreet oder verbandelt sünd un noch nich Ehren Urlaub plaant hebbt, leeve Fruunslüüd, dennso maakt Se sick man op'n Patt:

  • Fleegen Se wiet weg.
  • Lehren Se an Ort un Sted eenen exotischen Kerl kennen un laaten Se sick een paar Weeken lang verwöhnen – vun baben bit nerrn.
  • Nah düsse eenmolig wunnerbaare Tiet fleegen Se denn wedder nah Huus, verkööpen ehr Möblemang un verschenken den Rest an Flüchtlingen.
  • De Katt bringen Se nah't Tierasyl. Dat allens bruuken Se ja nich mehr, wenn sehr to ehren potenten Natuurburschen in't Wüstenparadies oder sünstwo ganz hentreckt.
  • Dor warrd Se denn to allereerst dat heele Geld afnahmen un achterran warrdn Se insparrt, belaagen un bedraagen un Gott weet wat noch allens....

Tja, wat hebbt Se denn dacht? —

  • Un wenn Se denn de Näs full un sick 'n beten wat vun Ehr eegen Geld ut Ehren Lover sien Versteck torüch haalt hebbt, denn neiht as gau as dat man geiht ut – torüüch nah Huus.
  • Achterran schrievt Se allens op. Allens – un viellicht noch'n beten wat dorto. Fardig is de tokaamen Bestseller!

Äh, wilden Sex nu nich mit jedeen...

Glöövt Se mi, anner Fruuns leest sowat heel gern, warrd se nu doch gewohr, wat dat Leeven in Alfeld oder Zarrentin mit ehren langwieligen Kerl an de Siet woll doch nich dat Allerleegste weesen kann. — Tomindst beeter, as in en stööviget Wüstentelt to husen, mang fuustgroote Spinnen un anner Deerten, un sick vun en Tuareg un sien Sippschaft rümschubsen to laaten.
Datsülvige köönt Se natüürlich ok in'n afrikaanschen Dschungel beleeven, wenn Se de Gegend passlicher schient.

Also, leeve Fruunslüüd, nu weeten Se, wo dat geiht, eenen Bestseller op'n Markt to smieten. Un dormit verdeent Se denn ja ok wedder Geld noog, üm sick nochmol eenen origen Huusstand antoschaffen.

Wat? Se grient? Glöövt Se mi, sowat is all passeert – un nich blots eenmol!


10.7.16 Bi'n Tähndokter

Ick seet leidergotts allweder mol in de Tööfstuuv bi'n Tähndokter. Dor seeten ok twee Mannslüüd un ünnerhollen sick över – tja, över watt denn woll?
Richtig: Över Football. Beter seggt: Över Fruuns un Kerls bi't Footballkieken vun de EM.

Nu sünd ja Frunns- un Mannslüüd, as wi weeten, grundverscheeden, dorwegen treckt se sick gegensiedig an – oder ut, as sick so gifft. Aver bi'n Football...


Dat Piktogramm för Football.
Ganz klaar: Männersaak!

„Ick bün in en Tiet groot worrdn“, seggt de Öllere vun de beiden Töövers, „as de Footballers noch Littbarski oder Gerd Müller heten hebbt. Oder Horst Hrubesch. Un liek so hebbt se ok utsehn. Keen Frunnsminsch weer op de Idee kaamen, sick en Panini-Bild vun Hrubesch to besorgen. Ick glööv, nichmal Fruu Hrubesch. Keen Wief harr as'n hypnotiseert Karnickel op den Fernseher stiert, wenn Gerd Müller oder een vun de anneren Jungs sick nah en Tor dat Trikot vun't Lief reten harr. — Man dor weer dartomalen ja sobiso keen op kaamen. Dor weer Football noch'n reine Männersport. De ünnen op dat Gröön sehgen nau so ut as wi, de wi in't Stadion seeten. Hüüt heeten de düütschen Speeler Gomez oder Khedira.“

„Oder Schweinsteiger“, sä de Jüngere vun de beiden Footballexperten.

„Ja“, meen de Eerst: „Hüüt hebbt se all Föhnfrisuren, coolet Tüüch un en Frünndin, de sick „Model“ schimpt – Model för wat, is nich seggt. Man for sowat intresseert sick de Fruunslüüd. Nich, wo de Kerls Football speelen köönt. Nee, dat wat ünner de Trikot is, tellt. Man dat süht oftins nich veel anners ut, as dat vun de Muurlüüd op'n Boo blangenan.“

„Footballspeelen antokieken, wieldat de Speeler so sexy utseht, is so, as'n Porno kieken, wieldat de Deern dor so kloog in'n Kopp is“, sä de jüngere Kerl. „Gah mi af!“


Football-Experten®: Bloots echt
mit dat Y-Chromosom!

De Öllere: „Un dorwegen meen ick, Fruuns un Mannslüüd schullen de EM nie nich tosaamen ankieken. Ok, wenn se mehrstens in ehr Leven veelet mitnanner maakt – optenn sünd se ja nich de Kessler-Tweeschens, de ehr Leevdag tohoop huukt hebbt. Woso mööten de Fruunslüüd överhaupt Football kieken? Se köönt sick doch ehr eegen Rebeet utsöken, so as Swimmen – dor gifft dat noog halfnackte Keerls to bekieken.“

Schaad, leeve Toluusterers, ick weer denn bi'n Dokter an de Reeg. Ick harr geern noch en beten länger wat dorvun mitkreegen, wat de Kerls würklich denkt.



na baven