vun Henning Eggers

Wi weern bi't Speeln vun uns Kinner op den betonierten Hoff vun den Slachter in uns Naverschap. Christa, de all 12 Johr old wär, harr ehre Rullschoh mitbröcht, un Peter Finkel, Uwe Voigt un ik dörfen denn jo ok mol lopen. Nu wär ik an de Reeg, dat güng jo meist good un ik wull eenfach nich ophörn to lopen! Christa reep all böös, "Henning, nu is aver nooch!" Ik höör aver nich! Dor nehm se en Bessen, dreih em üm un steek mi den Stöhl mang de Been.

O Mann, heff ik en Sturz mookt! Un schreen heff ik! De Slachter un sien Fru kemen anlopen. Ik kunn nich opstohn; twee Slachtergeselln nehmen mi op de Arms un bröchen mi to mien Modder. De Dokter Fischer seggte, he kunn nix doon, wi schulln man to'n Röntgen na Dr. Lubinus na de Stadt rinfohrn.

Also mit Taxi denn to'n Röntgen! De rechte Knöchel wör dorna bandageert, un to Huus man op dat Chaiselong! — Ik kunn jo nich lopen, so möss mien Modder mi jümmer drägen, wenn ik mol na de Toilett möss. Een Modder kunn slepen, wat twee Slachtergeselln tohoop dragen hefft! — Dat wär aver ok wedder nich good, denn jedmol, wenn se mi anböör, denn heff ik schreen as man wat.

An drütten Dag seggt mien Vadder, "So geiht dat nich wieder!" Also wedder mit Taxi na de Brunswik to Dr. Lubinus in de Klinik. Nu wär de Arzt Dr. Mosgrau dor, un de verföögt nochmol Röntgen, aver nich bloot den Foot, sünnern dat Been bit to dat Knee. Dor käm dat denn rut: Dat Schienbeen wär dörchbroken, tein Zentimeter ünner dat rechte Knee! Nu kreeg ik Gips, vun de Hüft bit to'n Foot, bloot de Teehn keken vörn rut. So wär dat domols!

Nu schreven wi aver 1943, un dat güng in Düütschland noch beten duller to as vundag in de Ukraine. Bi Bombenalarm mössen mien Modder orrer Vadder mi in den Luftschutzkeller drägen. Dorbi passeer dat denn, mien Modder ritzt sik de Waad op. Un wieldat de Dokter beförcht, dat gifft en Blootvergiftung, wiest he se in't Krankenhuus in! — Un wat weer mit mi?! Ik möss mit! So kemen wi beide in't Krankenhuus vun Dr. Lubinus — Modder in't Fruunsafdeel un ik in't Kinnerafdeel.

Bi Fleegeralarm mössen alle Kranken in den Schutzkeller bröcht warrn. Wi Kinner legen in den drütten Stock mit feine Utsicht op de Stadt mit Rathuus un Nikolaikark. De Alarm keem jüst to de Meddagstied, un allens schull jo nu na Plan aflopen — aver dor harr en Uul seten! Uns Kinner harrn se vergeten! — De Bomber kunnen wi sehn, wär jo helligten Dag! Un denn fulln dor so "Eier" ut de Fleegers… Düsse "Eier" weern de Bomben. De fülln nu all op de Nikolaikark, de Persianischen Hüüs an Markt, Karstadt, Woolworth un mennich lüttje Geschäfte… Dat weer as so in de Wuchenschau in't Kino. Wi Kinner weern totaal verblext. Harr wirklich nüms an uns dacht? Wullen se uns hier ümkamen laten? —

De Groten is dat sachs ok noch infulln, un de Schreck müss jüm orrig in de Knaken jaagt ween. As de Dokters un de Krankenplegers un -süstern avers endlich na uns ropjachtert kemen, dor wär de Spöök mit de Bomben al vörbi!

Wat nu keem, weer avers nich minner gräsig. Dat Krankenhus weer nich vull drapen woorn, man bi den Alarm weern doch vele Kinners verletzt woorn, un in de Krankenhüüs harrn se ja vörn un achtern nich nooch Betten. So kreeg ik also en tweten Jung in mien Bett, dat wär Fritz; den harrn de Dokters en Been afmookt. Fritz weer veertein Johr old un ik söben. Fritz harr bannig Pien un sleep unruhig, ofschoon he jümmer Sprütten kreeg. — Nu keem na de Bomben ok noch medizinische Alarm in't Krankenhuus: Diphterie weer faststellt worn! Also nu keem dat ganz dick — ik keem in de Männerafdeelung to en oolen Mann mit in't Bett!

Na den drütten Dag harrn se dat Kinnerafdeel utpüüstert, so dat allens wedder sienen Gang güng. Mien Modders Been weer wedder verheelt un se schull man wedder na Huus entlaten warrn. Mien Gips bröckel ok all un weer veer Weken an't Been, na de Visite käm ik denn in den Behandlungsruum, de Gips schull nu af! Mit en groot Scheer, so as en Blechscheer, hebbt se mi den Gips opsneden. Dorbi hebbt se ok in de Kneekehl in de Huut un dat Fleesch rinsneeden. Ik dach, dat is nu good, ji schallt mi nich ok noch dat Been wegnehmen as Fritz! Nixnich schien mit seker, so mit söben Johr un ünner ganz niege Ümstänn. — Dat Been bleev, man de Bewegungsgymnastik hett bannig veel Pien bröcht un ik heff veele Tranen huult. Aver allens is good verheelt, blots dornah weer ik en Linkspoot bi't Footballspeeln. Christa ehre Rullschoh heff ik mi nienich wedder utlehnt.

Dat Huuln vun Sirenen hett mi jümmers noch na Johrn Gräsen övern Rüch lopen laten! Krieg is dat Schlimmst, wat dat gifft. — Meist tachentig Johrn Freeden hebbt wi nu, wat is dat för en Glück för Öllern un ehre Kinner! Wat geiht uns dat good in uns Düütschland! Unse Gesellschap schull sik dat mol vör ehre Oogen hollen, besünners wenn de schrecklichen Biller in't Fernsehn wiest ward, wo dat överall op unse Welt nu brennt. Aver de Düütschen sünd en wunnerlich Volk, egensüchtig, untofreeden, muulsch un jümmer quäsig! Sünd se denn nicht to helpen?