Olle Böm vertellen lies:
Dei Eiken tau Ivenack

vun Behrend Böckmann


Bummelig wull dusend Johr
Ståhn dei Eiken nu all dor;
In den Ivenacker Holt
Måken sei sik bannig stolt.

Minschen hemm sei nich verbödd,
Sonnern Schwien dorünner hödd;
Dei hemm' dei lütten Eiken fräten
Un dei Groten blot verbäten.

Dorher hemm' sei ok ehr'n Schick,
Sünd so stukig un so dick
Un teihn Meter inne Runn'
Wür as Liefmåt denn rutfunn'.

In sonn Eik, all holl un boll,
Stünn 'n Pierd, dat wull wat goll;
As œwer dei Franzosen kåmen,
Hemm's dit Pierd denn ok mitnåhmen.

Un man vertellt noch allerhand
Vonne Eiken un dat Land:
Ein Geschicht ok dorvon hannelt,
Dat Nonnen in ein Eik verwannelt.

Dusend Johr sall'n sei nu luern
Un as Eikböm œwerduern,
Afhülp gift't ierst von disse Welt,
Wenn sonn Eik tausåmenföllt.

Nå dusend Johr is't so gescheihn,
Doch 'n Nonn hett keinein seihn;
Ok nå dei neechsten hunnert Johr
Ward kein Minsch ein Nonn gewohr.

Doch warden Eiken ornlich heecht,
Von uns Minschen bäten plächt,
Denn ståhn sei ok in hunnert Johr
So staatsch as hüt noch ümmer dor.


Fotos: Gisela Reink, Hans-J. Grebin

15.2.2026

 


na baven