---

Liek um liek

In Indien word disse Märken van Duven un Musen vertellt.

In dat Loog Chikmangloor in Indien, daar wohnde dotieds en Shikari, en Jager. Eenmaal sach he en Koppel van witte Duven.

Hum leep dat Water al in d' Mund tosamen. De Duven wull he infangen. De Shikari fung an, de Vögels to beluren. He wurr gewahr, dat de Duven an leevsten an dat Över van de Stroom kwammen un daar lecker Linsen atten.

Eemaal 'snachts leggde he en Nett an dat Över ut. He harr en Stee funnen, waar de Duven sük an faaksten daalsettden. He verdeelde Gras up dat Nett, dat de Vögels dat neet wahrschauen kunnen, un denn verstreide he overall Linsen.

De Duven wassen en bietje töffelig. Se wurren de Falle neet gewahr. Se sachen blot de Linsen, leten sük daal un bickden — bickerdi, bickerdi, bicker — de Linsen up. So gung dat Nett to, un de lüttje Footjes van de Duven verfungen sük in dat Nett. All mitnanner gierden se nu hör Nood ut.

En olle Duuv harr en Idee. Se see: "Blievt vernünftig. Ik tell nu bit dree un denn flegen wi all upmaal hoog. Wenn wi all tosamen starten, denn sullen wi dat all mitnanner woll raken, mit dat Nett anhoog to komen".

Se behull Recht: De Duven harren mitnanner genoog Kracht un seilden weg. De Shikari stunn an de Grund, keek de Duven na un was an 't Flöken.

De Duven flogen na en Stee, waar en Musenfamilje leevde. Daar gungen se so sachtjes andaal. Se frogen de Musen, of se woll dat Nett köttbieten kunnen. Dat wullen de Musen geern doon, un so — knabberdi, knabberdi, knabber — kwammen de Duven weer freei.

De Duven wullen sük geern bi de Musen bedanken. Se harren noch riekelk Linsen in hör Kroppen. Daarvan kurkhalsden se en Deel herut. Un wieldess de Musen sük over dat lecker Eten hermoken, satten de Duven daarbi un sungen "Rúhgu-gugú".

Natuurgewalt

En Fabel ut Persien geiht so:

En Skorpion, wat so en Tohnenbieter is, wull over en Togsloot. Do truff he an de Kant van dat Water en Pogg. De froog he:
"Leve Pogg, kunnst du mi up dien Rügg mitnehmen na de anner Sied?"
"Ik spööl doch neet mit mien Leven. Wenn wi denn up dat Water sünd un du mi steken deist, mutt ik starven", anterde de Pogg.
"Woso sall ik di steken? Denn gahn wi ja beid unner un mutten starven", hull de Skorpion daartegen.

De Pogg gung in sük un see: "Du magst woll recht hebben. Also good, stieg up mien Rügg."

Midden up dat Water murk de Pogg upmaal en pienvull Steek. Un he gierde: "Nu hest du mi doch stoken. Nu mutten wi beid starven."

De Skorpion: "Dat spiet mi. Man ik bün en Skorpion un Skorpione steken nu maal!"

6.9.2026