En Dree-Gäng-Menü

vun Meike Balzer-Fraun

Mehrstendeels maakt wi Oorloff as Sülvstversorgers in Ferienhüüs. Aver nich jeedeen Beergoorn, Weertshuus, Kaffestuuv oder Fischbood laat wi links liggen. Op männicheen smacklich Mahltiet, faken ganz unversehens, köönt wi uns besinnen.
Wenn wi mal för en poor Daag in en Hotel slaapt, hefft wi jümmers uns „Tischlein-deck-dich-Tasch“ dorbi: Töller, holten Brett, Mess, Gaveln, Lepels, Solt, Peper, lütt Dischdook, Bekers. Op Radtouren oder bi’t Rümbummeln findt wi faken lecker frische regionale Saken bi Bäckers, Slachters, in Hoffladens oder oppen Markt. Saken, de dat in keen Gasthuus nich gifft. Denn maakt wi Picknick op Parkbänk oder ok mal avends in’t Hotel. To Noot op de Bettkant.

In de eersten Maanden vun 2026 hefft wi uns düchtig afmaracht. Weer allens nich so licht. Nu wullen wi uns mal veer Daag lang so richtig wat günnen.
Dat Hotel mit veer Steerns an en See in Meckelnborg is wunnerschöön. Uns Stuuv groot un kommodig, de Service perfekt, un de Laag dicht bi de Stadt an en Radweg kann nich beter sien. To dat Anbott vun dat Hotel höört en Dree-Gäng-Menü to.

De Chef vun de Köök leggt Weert op „saisonale und regionale Spezialitäten“, un bi em kümmt allens frisch oppen Disch.
Klock 18.30 na en Namiddag op’t Rad bi allerbest Sommerwedder. Wi hebbt Smacht un Döst un freut uns op en lecker Avendeten as Hööchtpunkt vun en prächtigen eersten Oorloffsdag.
„Sie können sich einen der weiß eingedeckten Tische aussuchen. Ich bringe Ihnen die Weinkarte.“

Na denn man tau! Wi wüllt aver keen Sherry vörweg un ok nich 0,1 l Wien för 7,90 Euro. Un Water harrn wi över Dag al noog hatt.
Also: „Bitte bringen Sie uns zwei alkoholfreie Weizen.“
En lütt Spieskoort hefft se extra för de ‚Menügäst‘ druckt, un de Dischen sünd smuck dekoreert. Uns Glöös warrt nu all gau wedder afrüümt.

Eerster Gang. De kole Gurkensupp köönt wi nich verdregen. Knuuflook is ja nich slecht, aver nich in Massen un denn ok noch roh. Wat to veel is, is to veel. Ok an anner witt indeckt Dischen warrt as Behölp de Daagssupp serveert. De witte Cremesupp is seker so’n Oort Verweerten vun Överblievels na de aflopen Spargelsaison. Wenig Smack an, weer dor nich dat „Topping vun Arfkengröön“.
Mit den Hööftgang hett de Kaak sik aver würklich Tiet laten. Mien Mann sien Roastbeef un mien Lachsfilet sünd düchtig dörchbraadt. De regionale Zander speelt noch in’n See an de Terrass rüm. De Speck maakt de drögen harten Keniabohnen ok nich beter. Regional?! Kenia is ja letztenns ok en Region in Afrika un hett woll jümmers „Bohnensaison“.

Mien italjeensch Zitronenries un de Wuddeln hefft „Hipp-Qualität“, schöön week un wenig Solt. Nee, nee, en schöön „schlunzig“ Risotto is dat nich. Stunn ok nich so oppe Koort. Ok düsse Töllers sünd wedder topped mit Arfkengröön.
Tominnst mal wat anners as de ooltmoodsche Petersill, de aver doch so lecker weer op de Wuddeln. Un villicht nie’e Kantüffeln? De ehr witt lüchten Feller hefft wi hüüt Namiddag överall in de Region bewunnert un ‚Annabelle‘ gifft’t bi de Buern al to köpen.

De grote Kump mit Nadisch is eerstmal schöön koolt. Dat Himbeersorbet snutenlecker. Aver wat is dat dor ümto? „Sieht aus und schmeckt wie angedickte Dosenerdbeeren!“, seggt mien Mann. Un wo he Recht hett, hett he Recht.
De Krönen vun allens: En Topping vun Arfkengröön kringelt sik op dat Sorbet.
Dorto passt dat nu würklich nich. Noch nie nich wat vun Minze oder Melisse höört? Wasst hier överall as dull.

Vun en besünners Menü in en Hotel mit veer Steerns, wat sik mit „saisonal“ un „regional“ smückt, harrn wi uns mehr verspraken. Düt Menü kunn een so to jeedeen Johrstiet un överall kaken.

„Das soll denn wohl was sein!“, harr mien Swiegeroma seggt. Se weer eenst de Weertsfru un Kööksch in en Gasthuus an’n Haven, wo de Meesters vun de Warften ümto en reell Middageten kregen. Allens saisonal un regional. Anners güng dat to de Tiet bi Jan un alleman ja gor nich.