De Lokus-Blues

vun Addi Kahl

(spraken Intro to'n drieven Blues-Rhythmus:)
Ella, — Eeeeella! — Nu stell doch bloot maal denn döschigen Wecker af. —
Minsch, — de Slapenstiet is eenfach to kort! — Egaal, — ruut mit de Been —
mien Blaas möökt Druck — — — ik mutt op’n Poooohott……..!

Jeden Moorn, dor rötert luut uns Wecker
un verdattert krüppt man ut sien Bett.
Kuum in de Tüffeln, mutt man glieks wedder meckern,
denn de Familijen—Lokus is all wedder besett,
wo dat doch vörn un achtern drückt, — Natuur verlangt ehr Recht.
Weer bloot de Lokus frie, dat weer bestimmt nich slecht.

Refrain:
Jümmers fröhmorgens — desülve Lokusblues, (Chor: „Oh yeah, Lokus-Blues!“)
wenn allns mit dicke Klüsen ut de Bedden suust, (Chor: …..dito…………..)
Du, düssen Lokusblues gifft dat in jedeen Huus. —

Wenn een to laat kümmt, bestraaft em glieks dat Leven,
dat markt man jümmers vör de Lokusdöör,
denn dat dat Duft is in de Luft, is överdreven.
An besten stellt man sik den Wecker beten vör,
denn wenn dat vörn un achtern drückt — Natuur verlangt ehr Recht,
villicht is ja de Lokus noch frie, — dat weer bestimmt nich slecht…

Refrain:
Jümmers fröhmorgens — desülve Lokusblues, (Chor: „Oh yeah, Lokus-Blues!“)
wenn allns mit dicke Klüsen ut de Bedden suust, (Chor: …..dito…………..)
Du, düssen Lokusblues gifft dat in jedeen Huus. —

Düsse Blues, de kööm mi op’n Lokus.
Wat bannig stöör, weer bloots dat Kloppen an de Döör.
Hooche Kunst is düsse Blues nich, aver ’n Jokus
un so ’n Ideen kommt mi an besten op ’n Pott,
dor, wo’t vörn un achtern drückt — un de Natuur verlangt ehr Recht;
Du, op’n Lokus kreativ, dat is bestimmt nich slecht!