Modder Sünn ehr Kinner:
Fru Hamster köfft in

Märken vun Sophie Reinheimer, överdragen vun Klaus-Dieter Tüxen

De leve Sünn schient in'n Harvst gor nich mehr so lang, dat is fröh düüster. Man kann nich mehr bit to'n Åvend in'n Goorn spelen. As de Modder in de Stuuv dat Licht anknipst, kümmt ok Vadder rin.

Fru Hamster köfft in

"Vadder, vertell doch mål bidde vun de Deerten, dee sik Spieskåmern för den Winter buet", seggt de lütt Rosel.
"Hm", meent de Vadder, "ik heff dor en Geschichtenbook, dat kann dorvun veel lustiger vertellen."

"Ååch, håål dat doch", beed Rosel, un de Vadder håålt't ok.
"Sünd dor ok Biller in?", fråågt de lütt Deern glieks.
"Ja, kiek mål hier!"

Op dat Bild sünd Bohnenstangen måålt. Dee hebbt bitterböse Gesichter. An de Stangen hangt Bohnen. En Deert steiht dorbi. Dat süht binåh ut as een Riesenmuus. "Fru Hamster op'n Bohnenmarkt" steiht ünner dat Bild.

Vater leest: "Fru Hamster stünn op den Bohnenmarkt un wull inköpen. Dat mååkt se jümmers so: Se plöckt de Bohnen eenfach af un stoppt se in ehr Markttaschen. De Marktfruens schimpt. "So een unverschåmte Person!", repen de langen, dünnen Bohnenstangen — denn dat weern de Marktfruens —, "op den Arfenmarkt weer se ok all. Un op den Koornmarkt hett se veertig Pund Körner håålt. Dat nöömt se denn frech inkopen!"

"Dat allens, wat se in ehr Backentaschen hett, hett se nich betahlt!"

Fru Hamster åvers lach sik een. "Morgen kååm ik wedder", un güng fröhlich nå Huus. Se wåhnt jichenswo versteken ünner de Eer un harr dor bannig veel Spieskåmern.

"Na, hest du ornlich wat mitbröcht?", froog Herr Hamster. See kunn eerst antwoorden, as se ehr Markttaschen lerrig mååkt harr. See hett ehr Taschen nämlich in'n Mund, un se recken vun de Backen bit nå de Schullern.

"Man kann nie noog kriegen", sä se un streek mit de Vörpoten de letzten Bohnen ut de Backentaschen. Denn stoppt se dee in en stockdüüstere Spieskåmer.

Un allens is bloots klaut!

"Is dat nich en düchtige Huusfru?", froog nu Rosels Vadder.
"Bannig düchtig", lachen Modder un Rosel.
"Bidde, Vadder, noch en Geschicht!"
"Wüllt ji dee vun den Dachs hören?"
"Wies mi eerstmål dat Bild", beed Rosel.

Dat Dachs-Poor

Dorop is en kommodig gröne Moos-Stuuv in en Steenhöhl to sehn. In't gröne Moosbett liggt Herr Dachs, op dat Sofa sien Fru. Dorünner steiht en Vers:

"De Putt mit dat Fett
liggt ok in't Bett!"

Rosel lacht över dat Bild un över den lustigen Vers. "Dee Geschicht musst du lesen, Papa!", seggt se.
Un de Vadder leest wieder:

Dat weer eenmål en Dachs, en so richtige Frechdachs. Hee güng elkeen Åvend in de Wienbargen un freet vun de söten Druven. Dee smeckt em so grootordig. Hee much nix anneret mehr freten.
"Schååm di", sä sien Frau, "schaff lever frische Betten för den Winter. En nieget Sofa kunnen wi ok bruken. Dien Såken sünd all schrecklich verlottert."

"Willst du woll glieks still sien?", anter de Dachs. Hee weer een ole Gnatterbüdel un harr meist jümmers slechte Luun. Åvers annern Dag sleep he denn doch 'n ganzen Barg dröge Bläder un Moos in de Wåhnung.

"Büst du nu tofreden?", fråågt he sien Fru.
"Mååk man blots wieder so", antert se, "dor fehlt noch bannig veel."

Dor möök Herr Dachs vele Bünnel, bit de ganze Wåhnung nie un schöön warm weer.
"Nu bruukt wi wenigstens nich to freren", seggt Fru Dachs nu heel tofreden, "nu wüllt wi åvers ok noch för uns'e Spieskåmer sorgen!"

Weet ji, wor Herr un Fru Dachs dee hebbt? In seehrs Buuk! Se freten sik rundüm so satt, dat se den Winter över nix mehr to freten bruukt. Un wenn se denn in seehrs Polsterbett liggen, denn hett de Vers all recht: "Denn liggt de Putt mit dat Fett ... ok in't Bett!"

Rosel fallt meist vun'n Stohl vör Lachen. So'n Spieskåmer ist doch to snååksch!

"Ja, ja", seggt de Vadder, "jeedeen hamstert op sien Åårt un Wies!" He klappt dat Book to, denn de Modder will den Åvendbrootdisch decken.