| De Petersiliensopp
Oma hett Verjahrsdag. Familje, Frünnen un Nahbers sitten
up de Terrasse un laten sük Tee un Kook good smaken. Wat
hett de Huusfroo all upfahren! Wat lecker! Wo dat mundjet! De
Kinner, egens un mitbrocht, vergnögen sük unnerdess
in de Tuun, sünd ant Juchheien un Rumrennen. Se spölen
Tickertje un Versteken. Of un an kummt en van de Nare an de
Tafel un deit sien Snuutje open, nett as en Vögelke. Denn
stoppt de Moder en Happke Kook of anner Slickerkraam in de Snavel.
Florian sitt in de Sandkast un spöölt heel vör
sük hen. He is fiev Jahr old. He mengselt Sand mit Water.
Dat word en sämig Puttjeklei. Denn kickt he um sük.
Daar, in Moder hör Kökengaarn, steiht en Petersilienbusk,
de is al düchtig hoog schoten. He denkt bi sük, dat
sull woll en smakelk Soppenkruud wesen. He plückt sük
wat of. Dat gifft de Puttjeklei en moje gröne Klöör.
Florian löppt an de Tafel na sien Oma un fraggt hör,
of se woll Petersiliensopp much. Wieldess Oma sük mit de
annern an de Tafel unnerhollt, seggt se van Ja, un weet egentlik
heel neet, waar se Ja to seggt hett. Man Oma seggt meesttied
Ja, wenn Flori hör fraggt.
Florian naiht in Moder hör Köken un haalt en Teller
un en Lepel. Mit en Scheppke deit he en Slag van de Petersiliensopp
up de Teller, garneert dat Wark denn noch mit Bladen van de
Peerblööm.
So, Oma, hier is dien Petersiliensopp. Oma is in Gespreck mit
de annern, as se tomaal de Teller in de Hand hollt. Wat nu?
All kieken Oma an. Well, de lachen. Well, de sük grietjen.
Well, de Oma nu al beduren.
Oma nimmt en Lepel vull Petersiliensopp. Mund open un herin
daarmit. Hmmh, deit se, dat is lecker! Flori steiht de Stolt
in 't Gesicht schreven, de Bliedskupp lücht hum ut de Ogen.
Oma grient. Se denkt, wat sall 't, Sand schüürt de
Maag. Un de annern doon sük fell noch en Stück Kook
up.
|
| Blondhaar
Wovööl Jahr was dat her, dat he hör för
't leste Maal sehn harr? Mehr as dartig. Un doch hett he hör
glieks weerkennt. Se was dat Wicht mit dat blonde Haar.
Vör dartig Jahr satten in dat lüttje Loog in de Krummhöörn
all de junge Fenten achter hör an. Dat strohblonde Haar
lüchde al van wieden, wenn se langs de Feldpadd van de
Plaats, waar se wohnde, up de School toleep. En Wicht, daarbi,
en Froo to worden. Up de Schoolhoff kunn he dat mennigmaal raken,
hör heel sacht antokomen. Wenn se hum doch eenmaal ankeek,
hum eenmaal wiesen dee, dat se hum much! Vööl later
höörde he, dat se up en grote Plaats inheiradt harr.
Se satt mit de Rügg na hum hen, as he in de Salon van
dat Schipp na Nördernee stappde. As he seker was, blot
se kunn dat wesen, overleep hum en hete Schuur.
He stunn vör hör. Un ok se wuss tomaal, well he was.
Waarher? Waarhen? Na Nördernee. Dienstlich. He was al lang
verheiradt, harr twee Kinner. He
vertellde, wo hum dat gahn was in all de Jahren. Hum stockde
de Aam, sach he in hör blaue Ogen. Dat blonde Haar! Dartig
Jahr vergeten.
Ja, Kinner harr se ok, dree. Good verheiradt. Na Nördernee
wull se ok, man
privat. Se harr en Ofkomen mit hör Mann. Een Maal in 't
Jahr düürs se alleen een Wekenenn reisen, waar se
hen wull, un doon, wat se wull.
Un denn keek se hum an.
Un denn see se een Woord, dat hum de Aam wegbleev.
He schoot hoog un gung.
|
