winternacht

keen obdack in de düüster nacht
de wulken drauht un düüstert
mööd büst du, du hest bang un smacht —
bet di en huus begrött un lacht.
du markst: dien hart, dat smüüstert.

dat lacht di an, so frie un pall,
du grienst ok, wedderwillig.
dat huus kiekt apen, warm un krall,
dat rüükt na heu, na warmen stall —
kann ween, de nacht is hillig...

Mit de Anschaffung vun en lütte Digitaalkamera heff ik anfungen, in'n Alldag un bi't Rümströmern in min holsteensche Heimaat eenfache Biller to knipsen vun Ansichten, de mi opfullen, un mit lütte Versen dorbi to seggen, wat mi anspreken dä. In elk Maand kemen poor tosamen. Op Plattpartu bringt wi ehr mit en halv Johr Tiedünnnerscheed rut. Dat is Afsicht: Wat nu is, hebbt wi vör Oogen; man Biller un Versen schallt erinnern an dat, wat us nu feern is, un an de Annershaftigkeit vun'e Natuur in'n Johrsverloop.
Marlou Lessing