Notizen ut'n Hornung

so weer dat op en blickbüss maalt
vun tutig-buntnaive hand:
dat weder, billerbookhaft klaar,
de lütte gootshoff merrn in't land —

en poor figuren, kinner, blied
un allens tied- un grenzenlos...
so weer de welt in kinnertied,
so heil, op blickern koffiedoos —

so is se nich. is drang, nich wied.
verslaavt un braken is dat land.
wat is dat denn, dat dör de tied
taagnackig-heimlich hett bestand?

dat land, so unsichtbor un wied,
de lütte gootshoff en symbool
för leven — tutig, eenfach, blied...
de minsch in't bild bün ik denn wohl.

wenn dat de ururole böök
in wenig johren nich mehr gifft
un denn dat sünnlicht op sien weg
op keen vermorschte telgen drifft —
denn blifft doch, 'neem de schadden leeg,
op witten snee en köhle schrift:
hier op den knüll de ole böök
güng vun de eer; ehr schadden blifft.

o lütte sneemannsreihparaad
an borgen steed, wo püük se lett!
en week, vergänglich balustraad,
de gor nix aftowehren hett...
weern wi doch ok so'n blied ballett,
cool un vergänglich! allnagraad
dücht mi dat wünschensweert, en gnaad;
bloots beter weer dat noch, se faat
sik bi de hannen — dat weer nett!