vun Meike Balzer-Fraun

Snee schaven hefft wi al fief Mal.
Wi hefft uns düchtig afmaraacht!
Nu sitt ik warm in miene Stuuv
un wunnerwark, wo't buten löppt.

Wo dat woll den Lavennel geiht?
Wat de lütt Thymian noch leevt,
un wo de Krusefie sik föhlt?

Bannig störmsch weer't güstern buten.
Heff't so al lang nich mehr beleevt.
Ik hööp, de dicke Deek ut Snee
beschirmt un maakt keen Schaden nich.

De Mullworp, de is goot toweeg!
Hett sik ehrgüstern deper wöhlt.
Stolter över nie'e Dutten,
steenhart froren stöört se mien Weg.

Iesvagel maakt sien Naam all Ehr.
För Navers Katt is't keen Pläseer.

Lütt Vagels plünnert Meeschenklöten,
bit Holtpickers se dor verjaagt.
De kaamt ja an keen Nööt mehr ran,
wieldat de Snee doröver liggt.

Tuunkrüper, Rootböst deit mi leed,
wieldat se doch an'n Bodden pickt
un dor nich mehr so recht wat findt.
Sneeweihen töörnt sik ünner Büsch.

De Hamamelis blöht all dull.
Plück mi lütt Telgen för de Vaas,
krigg vun den Röök de Nees nich full.

De Wind flaut af, de Snee, de liggt,
un nachtens warrt't nu düchtig koolt.

Dat Fröhjahr is langst nich in Sicht.