vun Herbert Timm

In mien groten Goorn, de an’n Rand vun’t Dörp liggt, is jümmers düchtig wat loos. Wenn ik morgens ut’n Finster kiek, denn sünd de Lünken al düchtig an’t Tschilpen. Herr un Fro Specht kiekt bi dat Vagelfutter vörbi. De Katteker kiekt ok al na, of wat överbleben is.

De kole Winter hett mennig Vagels dat Leven kost. Mit dat toverlässige Fodern heff ik allens daan, wat mi mööglich weer, dat se överleevt. Sünnerlich de groten Familienverbänn vun Lünken hebbt veel Stütten bruukt. Lünken sünd soziale Deerten so as Minschen un köönt alleen gor nich good överleven. Nu in de Poorungstied is de eenzige Tied, dat sik de groten Sippenverbänn oplööst un sik enkelte Poor bildt. Dorbi kennt de Lünkenkeerls nämlich wirklich keen Verwandten, as man so seggt: Se kloppt sik meist bet op't Bloot üm de Deerns.

Na'n poor Weken in de Warms blöht de Magnolie un ok de Schabrettblomen wiest ehr schöön sprenkelte Köpp.

De Rehfamilie treckt sik vun de Rosen torüch un geiht na de Wisch to. Nülichs heff ik sogars en Reh drapen, dat sik to’n Slapen henleggt harr. Wenn ik nipp un nau tohöörn do, kann ik ok verstahn, wat de Besökers so seggt.

Fro Specht: „Na, dat süht so ut, as wenn de Lünken al we’er allens upfreten hebbt. Ik höp man bloots, dat se nich wedder rinschietert hebbt! De is ja allens tototruun.“
(Fru Specht is swatt up’n Kopp. Herr Specht hett noch en rode Kapp up’n Kopp.)

De beiden Lünken: „Nee, mit di snack ik hüüt nich. Du hest mi güstern argert. Hest mi den letzten Sünnenblomenkarn vör'n Snavel wegpickt! Mit solk Egoisten snack ik nich.“ – „Na, denn nich. Dat geiht mi total an de Steertfeddern vörbi — du ool Meckerbüdel!“

Dat Reh: „Ik heff graad so fien dröömt, aver bi de Tschieperee vun de Lünken kann ja keeneen slapen.“

De Katteker: „Schiet, ik bün wedder to laat! De Lünken hebbt völlert, un sogor de Spechtsche hett sik al vullfreten, dor is bestimmt keen Karn mehr för mi dor — oder? Na, en beten hebbt de Vagels jo noch för mi laten.“

De Fasan: "Bün ik ok wirklich de Schöönst? Warrt de Deerns mi erwählen? Oh, mi is al so warm vun binnen, dat mutt de Leevde ween, ok wenn ik noch gor keen Leevste heff! De Hormone dreiht mi dat Binnerste üm! Ik glööv, de neegste Fasanendeern, de mi tomööt kümmt, schenk ik mien Hart! Ja, dat do ik! Is dor villicht al een achter den Boom?"

So schöön un lebennig geiht dat in mien Goorn to, wenn de Lent eerst so richtig introcken is!