Schkenk mi Ruh

Gott, schkenk mi Ruh,
to'd Beden un to'd Danken,
to'd Lob'n un to'd Sing'n.

Schkenk mi de Ruh, mien Gott,
to'd Hörn up dein Woord ,
dormit ik d't recht begrieb.

Ik dank di, leve Voder,
de Ruh de kem to mi,
as een Geschkenk van di.

23.7.2010 Sabine Brauer
Fotos: Rudi Witzke

Am moijsten ist d't , wenn d't all sien gewohnte Gang geiht. Denn weet ik, woaran ik bün. Kann allens ploaun un bün toufree. Wat Neejs uttouprobeern, dor bün 'k baang vör. Nee, lever lout ik mien Fingers dorvan. Bloots kien Verännerungen.

Vör een poar Daug leep'k dör mien Tuun (Garten) un fraai mi över mien Blömen. Wat kemen de moi tougang! De Bleihkoppen gungen Daag vör Daag 'n bitje wieder open. Un denn weer dor een feine Blüüt.

Do muss ik mien Instellung överdenken. Dat harr doch nich Hand noch Fout.

Wenn in de Natur kien Verännerung vör sück geiht, kann ok nix warsen. Wenn ik in mien Leven kien Verännerung toulout, blief ik up de Stand van en neeigeborn Kind. Blief an d' Melkbuddel hangen. Nee, dat kann d't doch nich wesen.

Mit Moul wuur mi kloar, dat Leven is Verännerung.

Mien Spegelbild säh mi dat vor'n poar Minüten noch. Dor keek mi doch verachtich 'n Fru mit Falten integen. Hebb doran herumtrucken, man se bleven, wor se satten. De Falten sitten dor torecht. De Johrn hebbt hör moult. Se vertelln mi, dat ik all lang kien Twintig mehr bün. Dat ik mien Stappen wat langsoumer doun düür. Flink lopen muss ik lang genug. Ik düür mi moul Tied nehmen, wat Neeijes uttouprobeern. Un wenn d't in de Büx geiht? Lach d'rover un probeer wat anners ut!...

Wat is dat denn? Bün ik dat, de so denkt? Toatsächlich, dat hebb ik wirklich docht! Un föhl mi freei un gööd. O leev Heergott, ik dank di, dat du mi de Erkenntnis geven hest. Un mit di an mien Siet bruukt mi gor nix Nood mouken. Du hollst mi bi d' Hand. Un wenn ik strummpel, helpst du mi weer hoch.

Wünsch

Is dat en Iedelkeit orr doch bloots en Bescheidenheit? Jümmers, wenn ik en Steernsnupp seh un mi wat wünschen dröff, warr ik ganz still. Mi fallt woll wat in — ik plaan wat, much düt un dat anschaffen orr tostann bringen —, avers dat to wünschen, nee, dat schient mi vermeten un — ja — undankbor. Ik heff doch so veel. Ik heff allens Glück vun'e Welt. Schall ik mi wat wünschen? Da müss ik mi schamen. Nich mal för mine leevsten Minschen much ik wat wünschen; dat weet Gott ja doch allens, wat se brukt, un hett dat betherto op nobelste Aart wiest. Schall ik da nich op truun? Ik bün wunschlos. Un so'n gaaanz lütt beten bild ik mi ok wat op in, dat ik dat bün. Ik kiek meist op dat Wünschen hendal.

To Boortsdaag un Wiehnachten geiht mi dat meist liekso. Ik kann nich wünschen. Dorto heff ik to veel Glück.

Annerletzt, as de kloren Daag weern, bün ik wedder rutgahn in depe Nacht, un süh!, as weer ik de eenzige Minsch in de wiede Welt, suus vör mi en gewaltige Steensnupp hendal, groot, warm un vun brennen Guld. Se kaamt üm düsse Johrstied schienbor ut dat Steernbild Lyra; dorwegen heet se "Lyriden". — Un as Steernsnuppen doot, lösch se mit en Zisch all min Wünsche ut. Beten raatlos weer ik denn ja doch; denn dat weer en wunnerschöne Steernsnupp.

Un denn, mit'n lütt Afstand, fallt mi en ganz entfeernte Fründ in. He steiht vör en eensam Öller un kann sik nich överwinnen, sik mit sine leevsten Minschen uttosöhnen — Trotz, Verkorkstheit, Entfremden hebbt sin Leven in'n Griff, orr wat dorvun noch na is. He brukt all Steernsnuppen vun de Welt. Ik egen em min Steernsnupp to, de nu al koolt un verzischt is; se weer doch so warm un brennen, se wirkt sachs noch. Nu wünsch ik; ik wünsch to Gott, de Fründ much endlich över sin Schadden jumpen, nochmaal en Licht, en Versöhnen sehn in sin Leven. Is doch bloots en Anfangen. Fang an, Fründ, fang an! Min Steernsnupp brennt noch för di.

Danke, Gott,...

...dat du för din Dochter Margot Käßmann oppasst hest,
ehrdat wat Leges passeert is.
Du reckst din Hand ut un seggst Stopp!,
wenn Minschen dat nich doot.
Wenn wi keen Frünnen hebbt, de us vun Unverstand afbringt,
so hebbt wi doch noch di.
Du seggst Stopp!, ehrdat wi en Minschen doodfohrt.
Du seggst Stopp!, ehrdat wi in Alkohol de Kraft söcht, de doch bloots du hest.
Un mit de Hand, mit de du us stoppst,
treckst du us nehger an di ran.
De di leev hebbt,
warrt di alltied nehger kamen.
Dat is dat Wichtigst in't Leven,
wichtiger as Karriere un, ja,
wichtiger ok as Sundheit:
Näher, mein Gott, zu dir!
Den Weg, de us nehger na di föhrt,
kennst du alleen.
Du weetst, wannehr in uns Leven
en "Man to!" nödig is un
wannehr en "Hollstopp!" Noot deit.
Giff uns Vernimm, din Roop to hören,
so as Margot Käßmann em vernahmen
un ahn Tögern op di höört hett.
Laat us gahn mit ehr,
mit Süsters un Bröders
op din Weg.

Amen.

De unsichtbore Autobahnkapell

Autobahnkapelln un -karken gifft dat hier un dor an Rastplätz. Se sünd Inseln in't Rusen un Rasen vun'n Verkehr, se sünd en Hollstopp, en Hollfast ok, en Steed vun Roh un Inneholln — un drückt so villicht Gotts Wesen ut, as Gegensatz to dat Wesen vun de Autobahn. De Autobahn drückt all minschliche Vergeevlichkeit un Vergänglichkeit ut, dat Nich-blieben-Könen un Nich-anholln-Wülln. De Autobahn un de Kapell — twee grote Metaphern, de gegenanner staht.

Man in letzte Tied heff ik twee Autobahnkapelln sehn, de anners sünd. Anners weern. Denn nu sünd se smolten.

Düsse twee Autobahnkapelln weern vun Snee. Se stünnen an de A1, Richt Hamborg, op'n Acker rechterhand, merrn an'e Streck, eerst een, na poor Kilometer noch een. Nich ganz mannshooch un foormt as en gotischen Spitzbagen, as en runde Iglu, avers höger as breed un baven spitz tolopen. Een harr bloots en Reeg Finster heel bavenrüm, de anner weer apen na de Autobahn, un binn brenn rood en Ewige Lampe. Se keken mi an, as sään se "Schaamst di nich?"

Doch, ik schaam mi. Ik schaam mi, dat ik narrms anhollen kunn, tominnst en Foto to maken. Anholln, Inneholln is Levensgefohr op de Autobahn. So hölln düsse twee Snee-Kapelln de Autobahn ehr egen Wesen vör: Vörövergahn — un amenn Vergahn. Denn se smölten ahn Upholln. Gistern weer Stau — wi Minschen maakt eerst Hollstopp, wenn wat Schreckliches passeert —, Stillstand weer, un nu harrst en Foto maken kunnt. De Kapelln weern al smolten.

Jichenswo deit dat mi weh. Villicht sünd uns Stratenränder vull vun unsichtbore smolten Kapelln, de seggt: "Du harrst anholln, inneholln kunnt!"

Hoopnungsstrouhlen

Een Füürwaark vull Lücht un Krafft breckt dör dat Himmelszelt,
un wunnersoume Biller moult de Mouker van diers Welt.
För di un mi moult he dit Bild, eenmoulig, wunnerbour;
wat he uns dormit seggen will, segg, is di dat ok klour?

Wenn dunkel Wulken um uns bünt un wi de Wech nich sehn,
will Jesus as dat Lücht van d' Welt gemeensoum mit uns gohn.
Enn Füürwaark vull Lücht un Krafft breckt dör dat Himmelszelt,
un wunnersoume Biller moult de Mouker van diers Welt.

Jesus seggt sien Maten:

Reichenauer Schaul

"Hört mal to!
Wi gaht nu na Jerusalem rup,
un allns schall nu indrapen,
wat dörch de Profeten öwer den Minschensöhn schrewen is.
Denn se ward em an de Heiden utlewern
un sick öwer em lusti maken
un em prügeln un em int Gesicht spütten.
Se ward em mit de Pietsch slan un ümbring'n,
un denn ward he an'n drüdden Dag
wedder upstahn vun de Doden."
Awer dorvun verstünn'n se ock keen Deut.
Wat he dor seggt harr,
dat wull nich in ehrn Kopp rin.

Se kreegn dat dörchut nich klook.

Evangelium an'n Sünndag vör't Fasten
Lukas 18,31-33
Översett vun Johannes Jessen

De Moulermeister

Ik keek ut mien Fenster un doch, ik drööm.
Renoweert is de Natur. Över Nacht!

De Himmel so blau ohn Wuulk.
Allens lett so freevull, so schkoon.
De Wald, de annerlessens noch so düster
un koahl leet, is nu lecht.
Zuckerwattebomen kört achter mien Huus.
Wat 'n Pracht. Kann mi nich sattsehn.

Uns Heergott weer an d't Wittjen.

Dat Gebeed

Dat Gebeed in 'n stille Koumer
is de Seelen-Heilwarkstee.
Hier kann s' to Ruuh komen,
bi Gott ankomen.
De Heilige Geist upnehmen.
Sük freijen up de neje Daag.
Un neeischirieg dorup wesen
wat he brengen mag.

Bild: Rudi Witzke. Klick op to'n Vergröttern!